நாவிஷ் கவிதைகள்

அறிவிப்பு

2011-02-05T05:57:00.000-08:00

இனி இந்த வலைப்பூ, http://www.navishsenthilkumar.com/ என்ற இணைய முகவரியோடு இயங்கும் என்பதை நண்பர்களுக்குத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்! நன்றி!
நிறையப் பிரியங்களுடன்,
நாவிஷ் செந்தில்குமார்

ஆனந்த விகடனில் வெளியான கவிதை

2010-09-09T00:57:00.000-07:00

உணவே மாத்திரை
*****************************************
'இரண்டு நாளா
மூட்டுவலி, காய்ச்சல்
அடிக்குது...
ஒரு மாத்திரை இனாமாகக்
கொடுப்பியா தம்பி?' என்றாள்
பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்ட
லட்சுமிப் பாட்டி.

'ஆகாரத்துக்குப் பின்
ஒரு நாளுக்கு
மூன்று வேளை...'
எனச் சொல்லி
கொடுத்தார்
மருந்துக்கடை ராசு அண்ணன்.

'நாளுக்கு ஒரு வேளையென
மூன்று நாளுக்குத்
தின்னலாமா?' எனப்
பரிதாமாகக் கேட்டாள்
பாட்டி!
(நன்றி: ஆனந்த விகடன்)
00
அவனுக்கு இன்னொரு பெயரும் உண்டு
********************************************
சித்தாள் வேலை செய்கிற
அவனை
கொத்தனார், தச்சர் உள்ளிட்ட
வீட்டு வேலை பார்ப்பவர்கள்
'டே.. ஊமையா...' என்றுதான்
அழைப்பார்கள்.

மதியச் சாப்பாட்டிற்குப் பிறகு
ஓய்வெடுக்கும் போது
வீடு கட்ட
குவிக்கப்பட்டிருக்கும் மணலில்
'ராமு' என்ற தன் பெயரை
எழுதி
கொஞ்சநேரம் வெறித்துவிட்டு
அழிப்பான் அவன்.
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

ஆனந்தவிகடனில் வெளியாகியிருக்கும் கவிதை

2010-08-05T03:56:00.000-07:00

உடையும் கனவு
***************************************
மாநகரின் மையத்தில்
வீடுகட்ட வேண்டுமென்ற
கனவை நிஜமாக்க
விலைக்கு வந்த
வீடொன்றை வாங்கி
இடித்தோம்...

வாழ்ந்து கெட்ட
குடும்பத்தின் கனவொன்று
செங்கல் செங்கலாக
விழுந்தது!
00
கையசைப்பு
*****************************
ரயில் பயணங்களில்
உடல் குலுங்கும்போது
வழிநெடுகிலும்
கையசைக்கும் குழந்தைகளுக்காக
ரயில் பதிலுக்கு
தன் உடல் அசைப்பதாகவே
உணர்கிறேன்.
00
ஏக்கம்
*****************************
அலுவலகம் விட்டு வரும்
பெற்றோரை
ஐந்து மணியிலிருந்து
எதிர்பார்த்து ஏமாந்து
உறங்கிப்போன குழந்தை
தேக்கிவைத்திருந்த முத்தங்கள்
இரவு ஒன்பது மணிக்கு
குட்டி வாயிலிருந்து
எச்சிலாக வடிகிறது.
(இந்த வாரம் ஆனந்த விகடனில் வந்திருக்கிறது)
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

சதுரமான செவ்வகம்

2010-07-22T07:08:00.000-07:00

சதுரமான செவ்வகம்
****************************
ஏதோவொன்றை வரைந்துவிட்டு
இதுதான்
சதுரமென்றாள் அனைகாகுட்டி
இல்லவே இல்லை
இப்படித்தான் இருக்கும்
சதுரமென்றேன்
ஏற்றுக்கொள்ளாதவளாக
இப்படியும் இருக்கலாம்
சதுரமென்றாள்...
இங்கே எல்லாம் அதுவாகவே
இருப்பதில்லை என்பதாலும்
குழந்தைக்காக சதுரமே
வளைந்துகொடுக்கத் தயாராக
இருப்பதாலும்
இதுவும் சதுரம்தான் என்ற
முடிவுக்கு வந்தோம்!
00
சிதைவுகள்
****************************
ஆறு குளங்களை
வரையச் சொன்னபோது
அவ்வளவு நேர்த்தியாக
அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளை
வரைந்துமுடித்தாள்
அனைகாகுட்டி!
00
வேஷம்
****************************
நாலுவயதுக் குழந்தையின்
பிறந்தநாள் விழாவிற்கு சென்றிருந்தேன்...
டாக்டர், வக்கீல் போன்ற
உடைகளை வாங்கிவந்திருந்த
விருந்தினர்கள்
ஆசையோடு அணிவிக்க அணிவிக்க
எல்லாவற்றையும் களைந்துவிட்டு
மீண்டும் மீண்டும்
குழந்தையாகவே நின்றது!
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

தொடர்பில்லாதவை

2010-07-05T06:07:00.000-07:00

மூங்கில்களற்ற காடொன்றில்
புல்லாங்குழல் தேடி அலைந்து
களைத்துப் போகிறது
காற்று

கொட்டும் மழையில் நனைந்ததாலே
குரல் மாறிப் போனது...
நான் குயில்தான் எனச்
சத்தியம் செய்தது
காக்கையொன்று

முழுதும் சுவைத்தபின்
தூக்கி எறிந்தவனுக்கும்
தெரியாமல்
யாரோ சிலருக்கென
கனிகளை ஒளித்துவைத்திருக்கிறது
மாங்கொட்டையொன்று

காலுக்கு
புதுச்செருப்புப் போட்டு
கண்ணாடியில்
முகம் பார்த்தேன்
அழகாய்த் தெரிந்தது!

உண்ணுகிற
ஒவ்வொரு பருக்கையிலும்
தன் பெயர் இருப்பதாகச்
சொல்கிறவன்
தட்டில் மீதம் வைக்கிற
பருக்கைகளிலிருந்து
எவனோ ஒருவன்
பெயரை அழிக்கிறான்!

நன்றி : திண்ணை.காம்

மூன்று கவிதைகள்

2010-07-03T01:37:00.000-07:00

விளையாட்டு
********************************
பேருந்து வரத்தாமதித்த
ஒவ்வொரு கணத்தையும்
நிறுத்தத்தில் காத்திருந்த
பள்ளிச்சிறுமியின் மீது
வீசி விளையாடிக்
கொண்டிருந்தேன்.
00
பிம்பத்தின் மரணம்
********************************
மாலைப் பொழுதொன்றின்
நிசப்தத்தில்
பேரிரைச்சலுடன் ஏதோவொன்று
கிணற்றில் விழுந்தது
ஓடிச்சென்று பார்ப்பதற்குள்ளான
சில கணங்களின்
தாமதத்தில்
ஆடி ஆடி மிதந்துகொண்டிருந்தது
எனது பிம்பம்.
00
ருசி
********************************
அதிகம் ருசியில்லாத
இட்லிக்கடையில் சாப்பிட
அடிக்கடி
அழைக்குமென்னைத்
திட்டுகிற
நண்பனுக்குத் தெரியாது
அக்கடைக்காரப் பெண்மணிக்கு
என் அம்மாவின் சாயல்
இருப்பது!
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

தாகம்

2010-06-29T04:52:00.000-07:00

தண்ணீர்த் தொட்டியில்
தெரிந்த வானத்தில் இருந்த
மேகத்தைக் கொத்திக் கொத்தி
தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டது
காகமொன்று!
00
மீண்டும் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டி
மரத்தின் காலடியில்
என்ன சொல்லி
கெஞ்சியழுகின்றன
உதிர்ந்த சருகுகள்?
00
அனுமதி பெறாமலே
வீடு நுழைந்து
நாற்காலியிலமர்ந்திருந்த வெயில்
ஜன்னல் கதவுகளடைத்துத் திரும்புவதற்குள்
சொல்லிக்கொள்ளாமல்
எந்த வழியாக
வெளிச்சென்றிருக்கும்?
00
விளையாடிக் களைத்து
வீடு திரும்பும் குழந்தையின்
பிரிவைத் தாங்காத கடல்
ஓடிவந்து பேரலையடித்து
கால் நனைப்பது தவிர
எப்படி உணர்த்தும்
குழந்தையின் மீதான
பிரியத்தை?
00
பேருந்து என் ஊரை
அடைந்த நேரத்தில்
எந்த ஊரைச்
சென்றடைந்திருக்கும்
எதிர்த்திசையில்
ஓடிய மரங்கள்?

மூன்று கவிதைகள்

2010-06-25T03:14:00.000-07:00

நிராகரிப்பு
*****************************************
வீட்டருகே தேங்கியிருந்த
மழைநீரில்
குழந்தையின்
நிராகரிப்பின் சுமை தாங்காது
அமிழத்தொடங்கிய
அழுக்கேறிய
பழைய பொம்மையை
எடுத்து
பிரியங்களுடன்
அணைத்துக்கொண்டேன்…
அழத்தொடங்கியது
பொம்மை.
00
சமையல் குறிப்பு
*****************************************
இருநூறு மில்லி
ஆவின் பாலில்
இரண்டு தேக்கரண்டி
சர்க்கரை கலந்து
வெதுவெதுப்பான சூட்டிலே
காயவிட்டு
வெண்மை மாறுமுன்
இறக்கிவிட்டால்
தாய்ப்பால் தயார்.
00
வானவில்
*****************************************
பென்சிலைக் கொடுத்து
வானவில்
வரையச் சொன்னேன்
குழந்தையிடம்
ஏழு வண்ணங்களுக்கு
என்ன செய்கிறாளென்ற
எதிர்பார்ப்போடு…
மழையை வரைந்துவிட்டு
நிற்கும்வரை காத்திரு
வானவில் வருமென்றாள்!
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

குழந்தைகள் உலகம்

2010-06-01T00:49:00.000-07:00

பொருட்களைக் கலைத்துப்போட்டு
விளையாடும் குழந்தை
கோடை விடுமுறைக்கு
பாட்டி வீட்டிற்கு
சென்றதிலிருந்து
தானே கலைத்து
தானே கூட்டி
நாட்களைக் கடத்துகிறாள்
அம்மா.

ரயிலில்
சாப்பாடு ஊட்டிக்கொண்டிருந்த
அம்மாவிடம் கேட்காமலே
ஒரு கை உணவை எடுத்து
என்னை நோக்கி
'ஆ...' என்றது குழந்தை.
இன்றுவரை
மென்று கொண்டிருக்கிறேன்
அந்த நிகழ்வை...

அழைப்புமணியை
அழுத்திவிட்டு
ஓடி ஒளியும் சிறுமி
தவறிவிழுந்து காயம்பட்டதிலிருந்து
யார் வந்து அழைத்தாலும்
தாமதமாகவே
கதவு திறக்கிறேன்.

ஆட்கள் குறைவாக இருந்ததால்
ஆட்டத்தில்
என்னையும் சேர்த்துக்கொண்ட
குழந்தைகள்
எனது பால்யத்தை
மீட்டெடுப்பதற்குள்ளாக
ஆடத் தெரியவில்லையென
நீக்கிவிடுகிறார்கள்.

அலுவலகம் விட்டு வரும்
பெற்றோரை
ஐந்து மணியிலிருந்து
எதிர்பார்த்து ஏமாந்து
உறங்கிப்போன குழந்தை
தேக்கிவைத்திருந்த முத்தங்கள்
இரவு ஒன்பது மணிக்கு
குட்டி வாயிலிருந்து
எச்சிலாக வடிகிறது.

கோடை விடுமுறையில்தான்
கோபித்துக்கொண்டு
வெளிச்சென்ற குதூகலம்
ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும்
மீண்டும் குடிவருகிறது.

பின்னாலிருந்து
கண்களைப் பொத்தி
'கண்டுபிடியுங்கள் பார்க்கலாம்'
என்ற அனைகாவின்
பிஞ்சு விரல்களுக்கிடையே
இன்னும் இன்னும்
அழகாகத் தெரிந்தது
இந்த உலகம்.
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

இந்த வாரம் ஆனந்தவிகடனின் எனது கவிதை

2010-03-11T07:27:00.001-08:00

வாழ்வின் நீளம்
**********************
நூற்றியிருபது கேட்ட
கடைக்காரனிடம்
நூறு தருவதாகச் சொல்கிறான்
வாங்க வந்தவன்...
பேரம் படியாமையின் கணங்களில்
நீள்கிறது
கறிக்கோழி ஒன்றின்
வாழ்க்கை!

பறவையின் ஒலி
***************************
வீட்டுக் கதவு
திறந்து மூடும்போது
தவறாமல் ஒலிக்கிறது
அந்த மரத்தில்
எப்போதோ வாழ்ந்த
பறவையின்
'கி(ரீ)ச்... கி(ரீ)ச்' சத்தம்!

ஆனந்த விகடனில் எனது கவிதை

2010-02-25T00:01:00.000-08:00

ஏழு புன்னகைகளைக் கொடுத்து
இவைகளைச் செலவுசெய்தால்
உனக்கொரு பரிசு தருகிறேன்
என்றான் அவன்.

நாளிதழ் போடுகிற
கண்ணனிடம் ஒன்றைக் கொடுத்தேன்
அவனிடமிருந்த ஒன்றை
எனக்குக் கொடுத்தான்!

பள்ளிக்குச் சென்ற அனைகாவிடம்
இன்னொன்றைக் கொடுத்தேன்
அவளோ பதிலுக்கு
இரண்டைக் கொடுத்தாள்!

கொடுத்ததற்குப் பின்னாகப்
பெற்றவை
தாமாகக் கிடைத்தவை என
இருபத்திமூன்றாகியது கணக்கு

எவரால் கொடுக்கமுடியாதோ
அவர்களிடமே
இனி கொடுப்பது என
முடிவுசெய்தேன்...

எண்ணிக்கை குறையத் தொடங்கியது
யுக்தி வேலைசெய்வதால்
திரும்பத் திரும்ப
அவர்களிடமே கொடுத்தேன்!

வாங்கிப்பழகியவர்கள்
ஒரு நிலைக்குப்பின்
கொடுக்கப்பழகி
நிறையக் கொடுக்கத்தொடங்கினர்...

இருப்பை எண்ணுவது
சிரமமாக இருந்தது
பரிசு தருவதாகச் சொன்னவன்
முகம் மறந்தே போனது!

தோற்றுப்போவார்கள் என்பதால்
எதிர்படுகிறவர்களிடம்
ஆளுக்கு ஏழாகக் கொடுத்து
செலவுசெய்தால் பரிசு என்கிறேன்!
நன்றி : ஆனந்த விகடன்

குடை பிடித்தவனைக் கொன்றுவிட்டார்கள்

2010-02-21T22:00:00.000-08:00

வேளச்சேரி பாரதிநகரில்
கொலை நிகழ்வுகள்
அரங்கேறியிருக்கின்றன

கடந்த வாரத்தில்
நான் ஊரில் இல்லாத
சனி ஞாயிறு அன்று
தெரியாதவர்கள் உள்ளிட்ட
எனக்குப் பரிட்சயமான
நண்பர்களும்
சாகடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்

ரகுவின் கழுத்து
கைகால்களை அறுத்து
அப்படியே போட்டிருந்தார்கள்

பிரியங்காவை ஒரேயடியாகச்
சாய்த்திருந்தார்கள்

சிவாவின் உயிர் வாசனை
இன்னும் அடங்கியபாடில்லை

திவ்யாவின் சடலத்தை
ஒரு பழைய ஊர்தியில்
இன்று காலையில்தான்
ஏற்றினார்கள்...

குறிப்பு ஒன்று
மேலே சொன்ன
பெயர்கள் யாவும்
அவர்களின் இயற்பெயர் அல்ல
நான் அவர்களுக்குச்
சூட்டிய செல்லப்பெயர்கள்

குறிப்பு இரண்டு
இவர்கள்
மனிதன் என்பவருக்கு
மனிதன்
மரம் என்பவருக்கு
மரம்.
நன்றி : கீற்று.காம்

காதலுக்கு நல்லது

2010-02-12T23:26:00.000-08:00

நிலவைப் பார்க்க
நீயும்
நட்சத்திரத்தைப் பார்க்க
நானும்
மொட்டைமாடிக்கு வந்த
ஓரிரவில்
காதல் நம்மைப் பார்த்தது!
00
நீ குடை கொண்டு
வந்தாய்
நான் காதல் கொண்டு
வந்தேன்
வானம் மழை கொண்டு
வந்தது
குடைக்குள் காதல் மழை
பொழிந்தது!
00
எல்லாவற்றையும் போல
நானும் உனக்கொரு
விளையாட்டுப் பொம்மையே
என்னவொன்று
இரவிலும் என்னைக்
கட்டியணைத்துக்கொண்டு
உறங்குவாய்
00
சின்னச் சின்ன
செல்லச்சண்டைகள்
காதலுக்கு நல்லது
அதுவே
ஜென்மப்பகைக்கு
காரணமாகிவிடாமல் இருப்பது
இன்னும் நல்லது.
00
குப்பைபோடப் போனபோது
போன வருடக்
காதலர்தினத்திற்கு
பரிமாறிக்கொள்ளப்பட்ட
வாழ்த்து அட்டை
குப்பைத்தொட்டியில் கிடந்தது
அந்தக் காதல்
எங்கே கிடக்கிறதோ?
நன்றி: கீற்று.காம்

காலம் தோறும் காதல் ஊறும்

2010-02-09T01:34:00.000-08:00

இது எங்கள் அலுவலகத்திலுள்ள வலைப்பூவில், காதலர் தினத்தை முன்னிட்டு நடத்தப்படும் போட்டிக்காக எழுதப்படும் தொடர்.
***********************************************************************************************************************

மலரிலிருந்து விதை உருவாகத் தொடங்கும்போது ஒவ்வொரு இதழாக உதிருவதைப் போல, இந்தப் பதிவை எழுதத் தொடங்கியதும் என் வயது ஒவ்வொன்றாகக் குறையத் தொடங்கியது. விட்டால் குழந்தையாகியிருப்பேன்... காதல் தான் என்னைத் தேக்கி வைத்திருக்கிறது. திருவிழாவிற்கு தேர் தயார் ஆவது போல, காதலைப் பற்றி எழுதுவதற்கு எனது ஒவ்வொரு செல்லும் தயாராகியது. ஊருக்குப் போவதற்கே எவ்வளவு ஆயத்தமாகிறோம். ஒரு உயிருக்குள் போவதைப் பற்றி எழுத எவ்வளவு மெனக்கெட வேண்டும்? காதலைப் பற்றிய சிந்தனைகள் என்னை அழகாக்கிவிட்டிருந்தன. சுற்றி நிகழ்ந்தவைகள் யாவையும் காதலாக மொழி பெயர்த்தேன். எல்லாம் காதலும் காதல் சார்ந்த இடமாகவே காட்சியளித்தன. காதல்...காதல்...காதல்...

இரண்டு குழந்தைகளிடம் க்ரீம் கேக்கை கொடுக்கின்றோம். ஒரு குழந்தை கிரீமை முதலில் சாப்பிட்டுவிடுகிறது. மற்றொரு குழந்தையோ கிரீம் இருக்கிற பகுதியை அடியில் வைத்துகொண்டு, சுவை குறைந்த கேக்கை முதலிலும் கிரீமை கடைசியிலும் உண்ணுகிறது. இப்போது இரண்டு குழந்தைகளிடமும் கேக்கின் சுவையை பற்றிக் கேட்டால் என்ன சொல்லும்? இப்படித்தான் நாமும் காதல் எனும் கேக்கையும் உண்ணுகிறோம். ஒரு பெண்ணை ஆணை நெருங்குவதற்கான வெறும் துருப்புச் சீட்டாகப் பயன்படுத்தினோமேயானால், தேவை தீர்ந்ததும் காதலும் கசந்து விடும்.

விரைந்தோடும் ஆறு
தவறி விழுந்துவிட்ட
எறும்பு
பற்றிக்கொள்ளக் கிடைத்த
ஒற்றை இலை
காதல்…

காதலிக்காதவர்கள் என்று யாருமே இல்லை. ஏதாவதொரு தருணத்தில் எல்லோரும் காதலை உணர்ந்தவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அதில் சிலர் மட்டும் காதலை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

அன்புக் களஞ்சியத்தில்
அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்
அரியவகை உணவு
இரு இதயங்கள்
இரத்தம் பாய்ச்சி
மலரச் செய்யும்
மகோன்னத மலர்
ஒவ்வொரு உயிரும்
ஒளிவுமறைவாகவேணும்
வாசித்துவிட்டுச் செல்லும்
ஒற்றை வரி
காதல்.

இந்தப் பதிவை எழுத எனக்குத் தகுதி இருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுந்தபோது, காதலிப்பதற்கு தகுதியே தேவை இல்லை என்று தானே ஆண்டாண்டு காலமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பிறகு எழுத மட்டும் என்ன தகுதி வேண்டும்? நாம் எழுதலாமா என்ற கேள்வியைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு ஆரம்பித்துவிட்டேன். நீங்களும் படிக்கத் தொடங்குங்கள். ஒரு கை பார்க்கவேண்டாம். இரு கைகள் கொண்டு அணைத்திடுவோம், காதலை... ஒரு குழந்தை நம்மோடு கண்ணாமூச்சி ஆடுகிறபோது, பெரும்பாலும் அதன் இருப்பிடத்தை நாம் தெரிந்து வைத்திருப்போம். ஆனாலும் குழந்தையைக் கண்டுபிடிக்க முடியாதது போல் பாசாங்கு செய்துகொண்டிருப்போம். நேரம் ஆக ஆக குழந்தை குதூகலத்தின் எல்லைக்கே சென்று, பின் ஓடி வந்து நம் முதுகில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு நம்மை எள்ளி நகையாடுமே அதுவல்லவா சந்தோசம். அதுபோல காதலும் தன் ஒளிவிடம் விட்டு ஒருநாள் நம் இதயத்தில் ஏறிவந்து அமரத்தானே போகிறது!.. காத்திருத்தல் சுகமென காதல் தானே நமக்குப் பாடம் சொல்கிறது!

நீண்ட வரிசையில்
மிகப் பின்னால் நிற்கையில்
காத்திருப்பின் வலியை
நீடிக்கச் சொல்கிறது
மனசு
எனக்கு முன்னால்
நீ

நம்மில் பலர் முதல் சந்திப்பில் காட்டுகிற ஆர்வத்தை நூறாவது சந்திப்பில் காட்டுவதில்லை. அப்படியே ஆர்வமிருந்தாலும் அதை ஒரு சம்பிரதாயமாக, சாதனையாகக் கொண்டாட மட்டுமே செய்கிறோம். ஒரு விளையாட்டுப் போட்டியில் பங்குபெறுகிற பலரில் முதல் இரண்டு அல்லது மூன்று இடங்களைப் பிடிக்கிறவர்களை மட்டுமே கவனிக்கிறோம். காதலையும் அதே மனோபாவத்தில் அணுகலாமா? காதல் எல்லாவற்றையுமல்லவா கவனிக்கச் சொல்கிறது.

முதல்முறை சந்தித்தது போல
இப்போது நீ
இல்லவே இல்லை…
இன்னும் இன்னும்
அழகாகிக் கொண்டேயிருக்கிறாய்
எண்ணிக்கை கூடக் கூட
என்ன செய்வேன்
என்னன்பே…
கட்டுக்கடங்காத உன்
அழகை எந்தக்
கறுப்புப் பெட்டியில்
அடைப்பேன்?

பலருக்கு கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைப் பார்த்துக் கொள்வதில் விருப்பம். அழகு கூடி இருக்கிறதா? குறைந்திருக்கிறதா? என்றெல்லாம் பார்ப்போம். அப்படி காதலைப் பார்க்கிறோமா? எத்தனை பேர் நம் காதல் கூடி இருக்கிறதா என்று சுய மதிப்பீடு செய்கிறோம்? நம் கவலையெல்லாம், புறம் சார்ந்தவையாகவே இருக்கின்றது. அதனால்தான், அகம் சார்ந்த காதலை புறம் சார்ந்து மதிப்பீடு செய்கிறோம். நிச்சயமற்ற தன்மையில் இருக்கும் வரை நம் துணையை மிக நேசிக்கிறோம். இனி நமக்குத்தான் என்றான பிறகு கண்டுகொள்ளவே மறுக்கிறோம். இந்த மனோபாவம் தானே பல காதல்களை திருமணத்திற்குப் பின் தோல்வியில் வீழ்த்தியிருக்கிறது. இடைவெளி அதிகமாக அதிகமாக காதல் குறைந்து போனவர்களையும் நாம் பார்க்கத்தானே செய்கிறோம்.

உரச உரச
தீப்பெட்டியையே
பற்ற வைக்கிற
தீக்குச்சி
நீ

காதல் ஒரு நாட்குறிப்பு. அதன் பல பக்கங்களை எழுதாமலே விட்டுவிடுகிறோம். தினம் தினம் எழுத வேண்டும். வெறும் மையால் அல்ல. பெண்மையை ஆண்மையால் எழுதுங்கள். ஆண்மையை பெண்மையால் எழுதுங்கள். தூய அன்பால், முத்தத்தால் எழுதுங்கள். பின்னொரு நாளில் நம் இளமைக்காதலைப் புரட்டிப் பார்க்கிறபோது வெறுமை என்ற ஒன்று காட்சியளிக்காதபடி பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

படங்கள் இல்லாத
பாடப்புத்தகத்தில்
நீ வந்து அமர்ந்து கொள்வதால்
புரட்டப் புரட்ட
படப் புத்தகமாகவே
காட்சியளிக்கிறது!

இனி மனம் முழுவதும் காதலை நிரப்பிக் கொண்டு காதல் வரிகளுக்குள் போவோமா. கவனமாகக் கடந்து செல்லுங்கள், இனி வரும் வரிகளை. எல்லாம் இதயம் சார்ந்தவை...

மின்காந்தஅலைகளை உமிழும்
அவளினிரு கண்களைத்
தவிர்க்கவேண்டி
தலை கவிழ்த்தேன்
பாதங்களில்
பத்துக்கண்கள் கொண்டு
வெறிக்கிறாள்

அவனும் அவளும் மழையை ரசிக்கிறார்கள். அவன் காகிதக் கப்பல் செய்து மழை நீரில் விடுகிறான். அவளோ தானும் அந்தக் கப்பலில் பயணம் செய்யவேண்டும் என்கிறாள். சரி நானும் கூட வருகிறேன் என்று இவன் சொல்கிறான். பிறகு தங்களையே சமாதானம் செய்துகொண்டவர்களாக, நாம் வேண்டாம் நம் காதலை அனுப்பலாம் என முடிவு செய்கிறார்கள். இருவரும் கரங்களை ஒன்று சேர்த்து கவனமாக அவர்கள் காதலை கப்பலில் வைத்து மிதக்கச் செய்கிறார்கள். மழைநீர் விழ விழ காகிதம் ஊறி ஒரு கட்டத்தில் மூழ்கிவிடுகிறது. அதைக் காணச் சகிக்காதவளாய் கவலை கொள்கிறாள். அவனோ, நம் காதலை சுமக்க முடியாமல் கப்பல் மூழ்கி விட்டது. நம் காதல் அவ்வளவு கனமானது என்கிறான். அவள் அவனது தோளில் சாய்ந்து கொள்கிறாள்... அவளது நெற்றியில் முத்தம் வைக்கிறான் அவன். அதுவரை அவளது புருவங்களுக்குக் கீழே உறைந்துகிடந்த காதல் ஆனந்தமாக உருகத் தொடங்குகிறது...

எல்லோரும்
காதலைக் கொண்டாடுகிற
வருடத்தின் இந்த ஒருநாளாவது
ஓய்வெடுக்க..லா..ம்… எனச்
சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே
உச்சி நெற்றியில் விழுந்தது
முத்தம்தான் என உணர்வதற்குள்
உதடுகளை உஷ்ணப்படுத்தியது
இன்னொரு முத்தம்.

நட்புடன்,
நாவிஷ் செந்தில்குமார்

முடியாதவர்கள்

2010-02-06T21:23:00.000-08:00

பூஞ்செடி கொடிகளை
அழகாக வெட்டி
நீர்பாய்ச்சி வளர்க்கும்
தோட்டக்காரனாக
00
ஆளில்லாதபோது
இரவுமுழுவதும் விழித்திருந்து
வீட்டைப் பாதுகாக்கிற
காவல்காரனாக
00
குவிந்து கிடக்கிற
துவைத்த ஆடைகளை
சலவை செய்துதருகிற
சலவைக்காரனாக
00
மளிகைச்சாமான்கள்
காய்கறிகள்
மாமிசம் வாங்குகிற
எடுபிடியாக
00
மலக்கறை படிந்த
கழிப்பறைக் கோப்பைகளை
தேய்த்துக் கழுவுகிற
கூலிக்காரனாக
00
குழந்தைகளைப்
பள்ளிக்கு அழைத்துபோகிற
பக்குவமாகப் பார்த்துக்கொள்கிற
ஆண் ஆயாவாக
00
உண்டு மிஞ்சியதைத்
தின்று வாழ்கிற
உயர்திணை நாயாகக்கூட
இருக்க முடிகிறது!
00
வயதான கிழவன்களால்
பெரும்பாலான வீடுகளில்
தாத்தாவாக
இருக்கவே முடிவதில்லை!
**************************************
எதிர்வீட்டுக் குழந்தை
வாழ்க்கைப்பாடம்
படிக்கிறது...
பப்பி - உயர்திணை
தாத்தா - அஃறிணை
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்
நன்றி : கீற்று.காம்

பூங்கா இருக்கைகளும் சில காதலர்களும்

2010-02-03T04:37:00.000-08:00

இயல்பாக இருந்தால்
தொடுவதற்கான சாத்தியங்கள்
அமையப்பெறாத
அவ்விரு பூங்கா இருக்கைகளும்
ஒன்றின்மீது மற்றொன்று
அளவில்லாத பிரியங்கள்
கொண்டவை...
00
காதலின்மீது
பெருமதிப்புடையதாய்
இருந்ததால்
ஸ்பரிசத்தின் மீதும்
ஆழ்ந்த ஈடுபாடுகொண்டு
மாலை நேரங்களில்
பெண்ணாகவும்
ஆணாகவும் மாறி
அளவளாவிக் கொண்டிருக்கும்!
00
பனிக்கால இரவுகளில்
பெருமரத்திலிருந்து
உதிரும் சருகுகள் ஆசிர்வதிக்க
அவை ஒன்றையொன்று
முத்தமிட்டுக்கொள்வது
காண்பதற்கினியது
00
எவனோ ஒருவனின்
சுயதேவைக்காக
எடுத்துச்செல்லப்பட்ட
ஒற்றை இருக்கையின்
இழப்பிற்குப்பின்
வாழ்வின் விளிம்பில் பயணிக்கிற
உறவுகளால் நிராகரிக்கப்பட்ட
மனிதர்களாகவே அவதரிக்கிறது
மற்றொரு இருக்கை.
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்
நன்றி: கீற்று.காம்

சாலையைக் கடக்கும் குழந்தை

2010-02-02T01:13:00.000-08:00

ஒரு குழந்தை
சாலையைக் கடக்க
உதவக் கோரினால்
சட்டென்று செயல்படாதீர்கள்!
00
சிறுமலரை
உள்ளங்கையில் வைத்து
விரல்களைக் குவித்து
மூடித்திறக்கையில்
இதழ்கள் கசங்கவில்லை
என்றால் மட்டுமே
அதன் கரங்களைப்பற்றுங்கள்!
00
கடக்கும்போது
எதிர்புறத்தை அடைவதில்
அவசரம் காட்டாதீர்கள்
வாகனத்தில் வருபவர்களையும்
காத்திருக்கச் சொல்லுங்கள்!
00
மறுமுனையை அடைந்ததும்
'இனி நீயாகப் போய்விடு'
என்று சொல்லி
கிளம்பிவிடாதீர்கள்
பள்ளிவரையோ
வீடுவரையோ அழைத்தால்
போய்வாருங்கள்...
00
அலுவலகத்திற்கு
நேரமாகிவிட்டதாகவோ
இதர வேலைகள் இருப்பதாகவோ
துளியும்
காட்டிக்கொள்ளாதீர்கள்
எவ்வளவு நேரமானாலும்
விடைபெறும் முடிவை
குழந்தையிடமே விட்டுவிடுங்கள்.
00
உங்கள் வயதை
அனுபவத்தை
முடியும்வரை குறைந்துவிடுங்கள்
உலகத் தொடர்பிலிருந்து
முற்றாகத் துண்டித்துக்கொள்ளுங்கள்
அதற்குத் தெரிந்த கதைகளை
அதன் மொழியில்
அப்படியே சொல்லவிடுங்கள்
இடையிடையே
'ம்ம்...ம்ம்...' எனச் சொல்லுங்கள்.
00
விண்மீன்கள்தான் தனக்கு
விளையாட்டுப்பொருட்கள்
எனச் சொன்னால்
உடைந்த அல்லது
பழையதாய் ஒன்றை
அதனிடமிருந்து
கேட்டு வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்!
00
சில முத்தங்களைக் கொடுத்தால்
எச்சிலைத் துடைத்துவிடாதீர்கள்
காய்வதற்குள் வீடுவந்து
நாட்குறிப்பில்
'சொர்க்கத்தைச் சுகித்த
தினம்' என மறக்காமல்
குறித்துவைத்துக்கொள்ளுங்கள்!

நன்றி : கீற்று.காம், உயிரோசை, ஆனந்த விகடன்

விசித்திரப் பறவை

2010-01-29T04:56:00.000-08:00

இரண்டு மாதங்களுக்கு
முன்னொரு நாளிலிருந்து
எங்கள் வீட்டிலொரு
பறவை வசிக்கிறது
பகலில் தூங்கி
இரவில் விழிக்கிற
பறவை அது

பறக்கும்போது
சிக்கிப் பலியாகிவிடுமென்பதால்
காற்றாடியைப்
பயன்படுத்தமாட்டோம்
வழிதவறி
வெளியே சென்றுவிடுமென்று
கதவு ஜன்னல்களைக்
கவனமாகத் தாழிட்டுவிடுவோம்
அதன் எச்சம்
படுவதைத் தவிர்க்க
போர்வைக்குள் ஒளிந்துகொள்வோம்...

அலுவலகம் செல்ல
ஆறுமணிக்கு
எழுந்து குளிக்கிற நண்பன்
அதன் சேட்டைகளைப்பற்றி
நிறையச் சொல்வான்
நான் எழுகின்ற நேரத்தில்
நன்றாக
உறங்கத்தொடங்கிவிடும்
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்
நன்றி : கீற்று.காம்

சகுனம்

2010-01-11T07:46:00.000-08:00

கடினமான வேலை
கடிந்துகொண்ட மேலாளர்
எப்போதுமில்லாத
உடற்சோர்வு என
எதுவுமே சரியில்லை...
காரணமென்னவென யோசிக்கையில்
காலையில் குறுக்கே சென்ற
கறுப்புப் பூனை
கண் முன்னே வந்தது...
வீடு வந்ததும்
எதிர்வீட்டுப் பூனை
இறந்ததுபோனதென
அறைநண்பன் சொன்ன செய்தியால்
'காலையில் என் முகத்தில்தான்
முதலில் விழித்ததோ?' என்ற
கேள்வி எழுந்தது
நன்றி : கீற்று.காம்

பயணம் சொல்லிப் போனவள்

2010-01-10T03:32:00.000-08:00

கழுத்துக் கீழே ஒரு முத்தம்
இடுப்பினிரு பக்கமும்
இரு முத்தங்கள்
முகத்தில் மொத்தம் மூன்றென
முத்தம் வாங்கிப் போனாயடி…
மொத்தமாய்ப் போகத்தானடி?

பயணம் போவதாய்ச்
சொன்னாயடி - சொல்லாமல்
மயானம் போயிப்
படுத்தாயடி
பூக்கின்ற பூக்களெல்லாம்
கேட்குதடி - அதைச்
சூடும் கூந்தல் போன கதை
எப்படிச் சொல்வேனடி?

இடிக்கு அணைகின்ற
நீயின்றி
இரவில் கட்டில்
நனையுதடி…
கடந்தமுறை செய்தது
கடைசியென்றே தெரிந்திருந்தால்
கடித்து உன்னை
நானே தின்றிருப்பேன்

புழங்கிய வீட்டை
விற்றாலும்
போவேனா என்கிறது
உன் நினைப்படி….
உன்னுடன் வந்துவிடலாம்
என்றாலும்
உடன் விட்டுப்போனாயொரு
பரிசடி….
வாழ்ந்தாக வேண்டும்
நம் பிள்ளைக்காகவென
நினைக்கும் போதடி
உன் மார்பு குத்திய நெஞ்சு
இன்னும் வலிக்குதடி!

கணவனை இழந்தவள்
கைம்பெண் என்றால்
பெண்டிர் இழந்தவன்
பேரென்னடி?
என் வாழ்வானது மண்ணடி…
நன்றி : திண்ணை.காம்

உலக வெப்பமயமாதல் - (உரையாடல் கவிதைப்போட்டிக்கான கவிதை)

2010-01-05T20:47:00.000-08:00

இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு
முன்னர்
இங்கேயொரு
காடு இருந்தது
மலை இருந்தது
ஆறு இருந்தது
ஏரி இருந்தது...
பயிர்கள் வாட
உயிர்கள் வாடுமென்ற
பாடம் படித்தார்கள்!

இன்றோ
காடுகள்
அடுக்குமாடிவீடுகளாக
இருக்கின்றன
மலையில்
மல்டிநேஷனல் கம்பெனி
இருக்கிறது
ஆற்றில்
ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல்
விளக்குகள் ஜொலிக்கின்றன
ஏரியில் எண்ணைக் கழிவில்
பாலித்தீன் பைகள்
மிதக்கின்றன...
செயற்கைக் குளிர்
இல்லையென்றால்
செத்துப்போவோமென்ற
சித்தாந்தம் ஒலிக்கிறது!

இவைகளில் ஒவ்வொன்றோடும்
இரண்டறக் கலந்துவிட்ட
நாமும் நிச்சயமாக
இருநூறு ஆண்டுகள்
கழித்து
இருக்கமாட்டோம்!

'இங்கே மனிதர்கள்
இருந்தார்கள்' என்ற
கல்வெட்டைச் சுமக்கும்படி
காலத்தைப் பணித்தவர்கள்
பட்டியலில்
நமது பெயர் இருக்கும்!

அறிவில்லாதவர் கணக்கு

2010-01-05T02:26:00.000-08:00

செருப்புப் போட மறுக்கும்
சிறுமியை
'இந்தக் காலத்தில்
இப்படி யாரும்
இருப்பார்களா?' என்றவாறே
கையில்
பேனாவைக் கொடுத்து
வீதியில் நிறுத்தி
'செருப்பில்லாமல் வருபவர்கள்
எண்ணிக்கையைக் குறித்து வை' என்றேன்...
சற்று நேரத்தில்
வந்து பார்த்தபோது
பாதையில்
பூஞ்செடியின் தளிர்களைக்
கிள்ளியெறிந்து கொண்டிருந்தவளை
'அறிவில்லை உனக்கு?'
எனத் திட்டிச் சென்றேன்...
அரைமணி நேரம் கழித்து வந்து
'ம்ம்.. எத்தனை பேர்?' என்றேன்
'இருபத்தாறு' என்றாள்
'அட, இவ்வளவா?' என்றேன்
'இது அறிவில்லாதவர்கள் எண்ணிக்கை' என்றாள்!
நன்றி : கீற்று.காம்

நாய்கள் மொழி!

2010-01-03T04:02:00.000-08:00

மனிதர்கள்
**************************************
கால்சட்டைப்பையில்
கற்களை நிரப்பிக்கொண்டு
காலையிலிருந்து அலைகிறான்
சிறுவன் ஒருவன்
குருவியைத்தேடி...
அவனது இலக்கு
பச்சோந்தியாக இருந்திருந்தால்
ஊரில் இழவுகள்
பல விழுந்திருக்கும்!

நாய்கள் மொழி!
**************************************
பசியென்று
சோறுகேட்டு வந்தவனிடம்
எதுவும் இல்லையென்று மட்டுமே
சொல்ல முடிந்தது
மனிதர்களால்...
வீதி நாய்கள் தான்
குரைத்துச் சொல்லின
'உன் அழுக்குச் சட்டை
கிழிந்திருக்கிறது' என
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்
நன்றி : வார்ப்பு.காம்

கண்டதைச் சொல்லுகிறேன்

2009-12-28T21:53:00.000-08:00

இருவருக்கிடையேயான
வாள்வீச்சு
காயமின்றி முடிந்ததெனச்
சொல்கிறார்கள்...
பிரபஞ்சத்தின் வெளிகள்
வெட்டப்பட்டு
வழிந்துகொண்டிருக்கிறது
இரத்தம்

தன்னையுரசிச் சென்ற
பசுமாட்டை
'எருமைமாடு' எனத்
திட்டியவனைப் பார்த்து
'ம்ம்ம்ர்ரூ' என்றவாறு
நகர்ந்தது மாடு...
அவ்வார்த்தையை
குருடனென மொழிபெயர்த்தேன்

அடுக்குமாடி குடியிருப்பில்
விரகதாபத்தைக்
கொத்தித்தின்கின்றன
அருகிலுள்ள வீடுகளின்
கலவிச்சப்தங்கள்...
விரிசலடைகின்றன
விதவையொருத்தியின்
படுக்கையறைச்சுவர்கள்

நூற்றியிருபது கேட்ட
கடைக்காரனிடம்
நூறு தருவதாகச் சொல்கிறான்
வாங்க வந்தவன்...
பேரம்படியாமையின் கணங்களில்
நீள்கிறது
கறிக்கோழியொன்றின்
வாழ்க்கை

பெண்ணொருத்தியின்
ஜாக்கெட்டிலிருந்த
ஜன்னலின் வடிவம்
இந்திய வரைபடம்போலிருந்தது...
தமிழகமிருக்கிற
பகுதியிலிருந்த மச்சத்தை
சென்னையெனக் குறித்ததும்
மீள்கிறது பார்வை
நன்றி : உயிரோசை.காம் மற்றும் திண்ணை.காம்

கூடல்பொழுதில் கசியும் கானல்நீர்

2009-12-28T04:09:00.000-08:00

இரட்டைக்குழந்தைகள்
ஆணொன்று
பெண்ணொன்றுமாய்
வேண்டுமென்கிறாள்
வெற்றுமார்பில்
விரல் நகர்த்திக் கோலமிடும்
மனைவி
00
இருந்தால் ஆபத்தென்பதால்
குடல்வால்
அறுவைச்சிகிச்சையெனச் சொல்லி
கர்ப்பப்பையை
அகற்றிவிட்ட கதை
அறியாதவளிடம்
'சரி'யெனச் சமாளிக்கிறான்
கணவன்
00
வெறுமை பரவிய
படுக்கையறையில்
ஏதுமறியாதவளின்
கனவுகள் விரிய
எதார்த்தம் தெரிந்துகொண்டவனின்
கண்களில் குருதி வழிய
இனிவரும் இரவுகளில்
அவளது ஆண்மை
இவனைப் புணரும்
இவனது பெண்மை
கருவுற்ற நெஞ்சிலே
குழந்தையைச் சுமக்கும்!
நன்றி : திண்ணை.காம்

நடைவண்டி

2009-12-24T10:20:00.000-08:00

01.
நடைவண்டி
-----------------
அண்ணனுக்குப் பிறகு அக்காவை
அவளுக்குப் பிறகு என்னையும்
நடக்க வைத்ததை
அண்ணனின் பிள்ளைக்குதவுமென
வைத்திருந்தாள் அம்மா...
அவனோ
புதியதாய் ஒன்றை வாங்கிவிட
யாருக்கும் தெரியாமல் ஒருநாள்
விறகாக்கிவிட்டாள் அண்ணி!
யாரேனும் இப்போது
ஏற்றிவிட்ட ஏணி பற்றிப் பேசினால்
நடக்க உதவிய நடைவண்டி
நினைவுக்கு வருகிறது...

02.
மனைவி பற்றிய கவிதைகள்
-------------------------------------
நாய் பற்றிய
கவிதையைப் படிக்கிறபோது
எனக்குப் பிடித்த மாதிரியாக
நாயொன்றை
உருவகப்படுத்திக்கொள்கிறேன்...
இவ்வாறே பிற
கவிதைகளை வாசிக்கிற போதும்
அவையொத்த பிம்பம்
மனவெளியில்
மிதந்து செல்கிறது
'இந்தச் சாயல்
இன்னொருவன் மனைவியுடையதாக
இருக்கக் கூடுமோ?'
என்ற கேள்வியால்
மனது லயிப்பதில்லை
மனைவி பற்றிய கவிதைகளில்...
நன்றி : வார்ப்பு.காம்

முன்னாள் சிநேகிதிகள்

2009-12-23T06:27:00.000-08:00

போன வருடம்
பூங்கொத்துடன் வாழ்த்துச் சொன்ன
தோழி ஒருத்திக்கு
இந்தப் பிறந்தநாளில்
இருக்கேனா? செத்தேனா?
எனத் தெரியவில்லை...

அடுத்த கவிதைத் தொகுப்பின்
முதல் பிரதி தனக்கே
வேண்டுமெனச் சொன்ன
முப்பது தோழிகளும்
முகவரியைத் தொலைத்திருந்தார்கள்...

மூன்று வேளைகளும்
'சாப்பிட்டாயா?' என
குறுந்தகவலில் குடைச்சல் தந்த
தோழியின் அலைபேசிக்கு
அழைக்கிற போதெல்லாம்
அணைத்துவைக்கப்பட்டிருப்பதாகச்
சொல்லப்படுகிறது...

என் மகளை தன் மகனுக்குக்
கேட்பேன் எனச் சொன்ன
தோழியொருத்தி
அவள் திருமணத்திற்கே என்னை
அழைக்கவில்லை!

திருமணத்திற்குப் பிறகு
தற்செயலாகச் சந்தித்த
தருணமொன்றில் தோழியொருத்தியிடம்
கோபித்துக் கொண்டேன்...
அவளோ
'அவர் சரி, அத்தை மாமாவிடம்
சிநேகிதனொருவன் இருந்தானென
எப்படிச் சொல்வது?' என்றாள்...
இருந்தானில் இறந்து போயிருந்தது
எங்கள் நட்பு!

இரு மனங்களை இணைப்பதாகச்
சொல்கிற திருமணம்
எத்தனை எத்தனை
நட்பின் இதயங்களைப்
பிரிக்கிறதோ?

பெண்களை நம்புகிற
நட்பையும் நம்புகிற என்னால்
இப்போதெல்லாம்
இன்னொரு ஆணால்
தீர்மானிக்கப்படுகிற
பெண்களுடைய நட்பை
நம்ப முடியவில்லை!

ஏதோ உறுத்த முதன்முதலாக
மனைவியிடம் கேட்டேன்...
'நீயாவது சிநேகிதர்களுடன்
தொடர்பில் இருக்கிறாயா?'
அவள் விடுத்த பெருமூச்சு
தன் கொடிய வெப்பத்தால்
நானறிந்த மொழியொன்றில்
பெண்களின் வாழ்க்கையை
எழுத முயன்று
மூலையைத் தேடி முடங்கியது...

நன்றி : திண்ணை.காம்

விநாயகமுருகனின் "கோவில் மிருகம்" கவிதைத் தொகுப்பு

2009-12-14T00:18:00.000-08:00

வலைப்பூ வந்த பிறகு, தனியொரு மனிதனின் ரசனைக்குட்பட்ட கரிசனத்திற்காகக் காத்திருக்கும் காலம் போயே போய்விட்டது. எண்ணத்தைக் கடைக்கோடி வாசகனுக்குக் கொண்டு போவதற்குப் போடப்பட்டிருந்த கனத்த பூட்டு உடைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவேதான் , இணையமென்னும் பெருவெளியில் பற்றிப் படர்ந்து கிடக்கின்றன ஏராளமான கவிதைகள். அப்படி எழுதிவந்த விநாயக முருகனுக்குள்ளே முகிழ்த்திருக்கிறது, தன் கவிதைகளைத் தொகுத்துப் புத்தகமாகத் தரவேண்டுமென்ற எண்ணம். அதன் விளைவுதான், இந்தக் "கோவில் மிருகம்" என்னும் கவிதைத் தொகுப்பு.
வலைப்பூவை வாசிக்கிற வாசகனின் மனநிலையும், கவிதைத் தொகுப்பை வாசிக்கிற வாசகனுடைய மனநிலையும் வெவ்வேறான அலைவரிசையிலிருக்கும். அவர்களின் நாடி பிடித்தறிகின்றவன் வெற்றி பெறுகிறான். அந்த வித்தை விநாயக முருகனுக்கு கை வந்த கலையாய் இருக்கிறது. ஒரு தொகுப்பின் கடைசிப் பக்கம் வரை அழைத்துச் செல்கிற அபார சக்தியை முதல் நான்கு அல்லது ஐந்து கவிதைகள் பெற்றிருக்க வேண்டும். இல்லையேல், நல்ல கவிதைகள் கூட நிராகரிக்கப் படுகின்ற அபாயமிருக்கிறது.

அந்தப் பணியை விநாயக முருகனின் ஆரம்பக் கவிதைகள் செம்மையாய்ச் செய்திருக்கின்றன. மனிதகுலத்தின் ஆளுமையின் கீழ் மரித்துப் போன பிற உயிர்களின் சுதந்திரத்தை, "மீன் தொட்டிகள்" என்ற கவிதையின் மூலம் பேசுகிறார். கோல்டன் மீன் அழகென்று வளர்க்கின்றவன் வீட்டுக் குழம்பில் குளத்து மீன் கு(கொ)திக்கிற உண்மை இந்தக் கவிதையில் விளங்குகிறது. பிற உயிர்கள் மீது காட்டும் பிரியம், கருணை எல்லாம் இவர்கள் போடும் ஒரு விதப் பிச்சை.
மீன் தொட்டியின் விபரங்களை விளக்கிக் கொண்டே வருகிற கவிதையை, இப்படி முடிக்கிறார்.
"எல்லாம் சரி
மீன்களுக்கும் இந்தத் தொட்டி
பிடிக்குமென்று சொன்னதுதான்
எனக்குக் குழம்புகிறது"

ரிமைன்டர் வைத்து பிறந்தநாள் வாழ்த்துச் சொல்கிற கலாச்சாரச் சூழலுக்கு தள்ளப்பட்டிருப்பதை, எந்திரத்தனமான வாழ்க்கைமுறையை
"இரண்டு கைகளைக் கூப்பி
தலையை லேசாகக் குனிந்து
புன்னகையோடு வரவேற்ற
பெண்ணொருத்தி
பொம்மையென்று
சற்று தாமதித்தே
உணர முடிந்தது"
என்ற கவிதை மூலம் உணர்த்துகிறார்.

பாட்டியின் இறப்பைப் பற்றிய கவிதையில், கூட்டுக் குடும்பங்கள் சிதைந்துவிட்ட நிலையில் பெரியவர்கள் இருந்தாலும் இறந்தாலும் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதை மறைமுகமாகக் கூறுகிறார். கடமையைக் கூடச் சுமையாக நினைக்கிற முகமூடி மனிதர்களுக்கென சில கேள்விகளை வைத்திருக்கிற "விடுமுறை" என்ற இந்தக் கவிதை
"பத்து மணி நேரத்தில் முடிந்தது
அடுத்த நாள் திங்கட் கிழமை
அலுவலக தினம்
அதிகம் சிரமம் தரவில்லை பாட்டி"
என முடிகிறது.

ஆண் பெண் நட்பு சகசமாகிப் போன நிகழ்காலக் கட்டத்தில், இயற்கை உபாதை பற்றிக் குறிப்பிட இன்னொரு சொல்லின் தேவை இருக்கிற சங்கடத்தை "மகளிர் மட்டும்" என்ற கவிதை பாடுகிறது. மேலும் மாதவிடாய் தருணத்தில் இருக்கிற பெண்ணொருத்தி வலியின் கொடுமையால் ஏதோவொரு வார்த்தை சொல்லிவிட, அலுவலகத்தில் சக ஊழியன் அவளை "சிடு மூஞ்சி" என எளிமையாய்ப் பெயர் வைத்துவிடுகிற கொடுமையின் உச்சத்தை உணர்த்துகிறது.

கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்புக் கவிதை, எல்லாச் செயலுக்கும் எதிர்வினையுண்டு என்ற நிதர்சனம் அறியாமல், அதிகாரம் செய்கின்ற வர்க்கத்தைச் சாடுகிறது.
"காட்டுப்பாகனொருவன்
நம்பி உறங்குவது
கோவில் மிருகத்தின்
காலடி நிழலில்"
பூமியின் காலடியில் எந்த நம்பிக்கையில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்? என்ன செய்யக் காத்திருக்கிறது நம்மை?

அன்றாட வாழ்வில் ஆங்காங்கே கொட்டிக்கிடக்கிற நிகழ்வுகளைக் கவிதையாக்கித் தொகுத்திருக்கிறார். வாசகர்களை வாசகர்களாகவே விட்டுவிடாமல், அவர்களும் கவிதை எழுதலாம் என்ற தோழமை உணர்வை உண்டு செய்கின்றது ஒவ்வொரு கவிதையும். கவிதைகளைப் படித்து முடித்தபின் கனமான பின்அட்டையை கட்டை விரலுக்கும் ஆட்காட்டி விரலுக்கும் இடையே வைத்து கசக்கி, இனி பக்கங்களேதுமில்லை என்று அறிகிறபோது, இன்னும் சில பக்கக் கவிதைகளைத் தந்திருக்கக் கூடாதா? என்ற ஏக்கம் தோன்றுவது இவருக்கும், இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பிற்கும் கிடைத்த வெற்றி!
முடிவற்றுச் சுழலும் காலச்சக்கரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க ஆரங்களாய் விளங்கும் கவிஞர்களோடு, தனது கவிதைத் தொகுப்பின் மூலம் தன்னையும் இணைத்துக் கொள்கிறார். வினய்க்கு எனது நெஞ்சார்ந்த வாழ்த்துகள்!
நட்புடன்,
நாவிஷ் செந்தில்குமார்.

அப்பா

2009-09-03T06:33:00.000-07:00

அப்பா...
வாழ்க்கை தந்த
உன் பெருமையை
எந்தக் கவிதையால்
சொல்லிவிட முடியும்?

உழைத்துக் களைத்த
உன் கை கால்களை
மிதிக்கச் சொல்வாய்...
அறியாத வயதில்
மிதித்ததை நினைத்து
இதயம் வலிக்குதப்பா!
இப்போதென்றால்
முத்தம் வைத்திருப்பேன்!

நீ அதிகம் கற்றதில்லை
என்பதாலே
கணக்குத் தெரியாதவனாய்
இருந்தாயோ?
எனக்குக் காசு கொடுக்கும்
போதெல்லாம்...

உனக்கு ஆடை வாங்கும்போது
விலையைப் பார்ப்பாய்!
எனக்கு மட்டும்
தரத்தைப் பார்ப்பாய்...

நீ வியர்வையில் எழுதிய
என் தலையெழுத்து
இன்று
குளிர்சாதன அறையில்
குளிரில் நடுங்குதப்பா!

என்னுடைய
வெற்றிகளுக்குப் பின்னால்
நீ இருக்கிறாய்!
தோல்விகளுக்குப் பின்னால்
உன் தோள் இருக்கிறது!

எனக்காக வாழ்கின்ற உனக்கு
எது வேண்டுமானாலும்
வாங்கித்தருவேன்!
செருப்பைத் தவிர...
காலமெல்லாம் உன்
கால்களுக்குச் செருப்பாக
நானேயிருப்பேன் அப்பா!

நண்பன்!

2009-07-31T04:56:00.000-07:00

"சாப்பிட்டேன்" என
அம்மாவிடமும்
"கவலைப்பட வில்லை" என
அப்பாவிடமும்
"அடுத்த மாதத்திற்குள்
வேலை வாங்கிவிடுவேன்" என
அண்ணனிடமும்
"முதல் மாதச் சம்பளத்தில்
உனக்கொரு மடிக்கணினி" என
தங்கையிடமும் சொல்ல முடிந்தது...

"காலையிலிருந்து சாப்பிடல…
ரொம்பப் பசிக்குதுடா,
எதாவது வாங்கிக்கொடு"
என நண்பனிடம்
மட்டும் தான் கேட்க முடிந்தது...
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

பூச்சியங்களுக்கு மதிப்பில்லை!

2009-05-23T01:26:00.001-07:00

50
500 ஆகி - பின்
5000 என்றாகி,
50000 என
ஏறிக்கொண்டே போகிறது
ஈழத்தில்
இறந்த உயிர்களின்
எண்ணிக்கை!

இலக்கங்கள் கூடியும்
இரக்கமில்லையா
வல்லரசுகளே?

இடப்பக்கம் மட்டுமல்ல
ஈழத்தமிழன் என்றால்
வலப்பக்கம் வந்தாலும்
பூச்சியங்களுக்கு
மதிப்பில்லையோ?

பாட்டி இல்லாத வீடு

2009-04-07T03:20:00.000-07:00

பாட்டி பாக்கு இடிக்கும்
சத்தமே - எங்களுக்கு
அதிகாலை எழுப்பும் மணி!

அப்பா அடிக்க
வரும்போதெல்லாம்
பாட்டியே எனக்குப்
பாதுகாப்பு வளையம்!

கண்ணாடி விளக்கோடு
காலைவரை
காவல் செய்வாள்
கன்றையும் மாட்டையும்!

ஆடு கோழி கூட
அவள் சொல்படிதான் நடக்கும்!
பள்ளிக்கே போகாதவள் அறிந்த
பாஷைகளோ பல...

கால்மேல் கால் போட்டு
யார் இருக்கக் கண்டாலும்
நினைத்துக் கொள்வேன்...
"அன்போடு கண்டிக்க
அவர்களுக்கு ஒரு
பாட்டி இல்லையோ?" என்று

திருநீறு பூசி உச்சி முகர்ந்து
சிறுபிள்ளையாய்
கையசைக்கும் பாட்டி
தாத்தா சாவிற்குப்பின்
நான் ஊருக்குக் கிளம்பும்
வேளைகளில்
எதிரே வராததில் இருக்கிறது
அவளது அறியாமையும்!
என் மேலுள்ள
அளவற்ற அக்கறையும்!

பாட்டியின் ஆசையே
என் திருமணத்தைப்
பார்ப்பதும்
பின் இறப்பதும் தான்!
காரணம் கேட்டால்
"செத்தால்தான்
உனக்குப் புள்ளையாகப்
பொறக்க முடியும்"
என்பாள் அந்த மகராசி!

கால ஓட்டத்தில்
இல்லாமல் போனது
மண்பானை சமையல்
மக்காச்சோளக்கூழ்
மரக்குதிர் மட்டுமல்ல!
தன் கைவைத்தியத்தால்
பல நோய்களை
எங்கள் வீட்டுப் பக்கமே
வராமல் செய்த
என் பாட்டியும்தான்!

பாட்டி கொடுத்த கசாயம்
அன்று கசந்தது
ஏனோ இன்று
இனிக்கிறது!

இப்போதெல்லாம்
அடிக்க ஓங்குகின்ற அப்பா
அழுதே விடுகின்றார்
தடுக்க வராத
தாயை நினைத்து...

தாத்தா பாட்டி இல்லாத வீடு
இக்காலப் பெற்றோருக்கு
வேண்டுமானால்
சுதந்திரமாய் இருக்கும்!
ஒருபோதும்
(பேரப்)பிள்ளைகளுக்கு
சொர்க்கமாய் இருக்காது!

குறைந்துபோன தாத்தா கவிதைகள்

2009-04-01T22:35:00.000-07:00

இன்றோடு தாத்தா
இறந்து ஆண்டு
இரண்டாகிப் போனது!
கோயில் திருவிழாவில்
தாத்தாவின் தடந்தோளில்
பவனி வந்த நினைவு
இன்றும் பசுமையாய்…

தாத்தா இருந்தவரை
சாப்பாட்டு மீனில்
முள் இருப்பதே
தெரியாது எனக்கு!

இருநூறு கிலோ எடை விறகு
இருபது மைல்கள் தூரம்
அறுபது வயதில்
மனிதர் தினமும்
மிதிவண்டியில்
ஏற்றி வரும் கதை
இரண்டொரு மாடிக்கே
மின்தூக்கிக்காக காத்திருக்கும்
எனைப் போன்ற இளைஞனுக்கு
எப்போது போய்ச் சேரும்?

ஜல்லிக்கட்டு மாடு கிழித்த
தாத்தாவின் மார்புத் தழும்புதான்
ஏழு வயதிலேயே எனக்கு
மீசை வரைந்தது!

தாத்தாவின் இருமலில்
இசையை உணர்ந்தோம்!
அவர் மட்டும்
இரைச்சலாய் உணர்ந்தார்!
நாங்கள் தூக்கம் தொலைத்ததாக
நினைத்து
உயிர் தொலைத்தார்!

அவர் விரல் பிடித்து
நடந்த குழந்தை கவிஞனானது!
மனிதர் விட்டுச் சென்ற
வெற்றிடம் மட்டும்
நிரப்பப்படாமல்
வெறுமையாய்க் கிடக்குது.

பெருகிப்போன
முதியோர் இல்லங்களால்
குறைந்து போனது
குழந்தைகளின்
தாத்தாக்கள் மட்டுமல்ல!
தாத்தா கவிதையும்தான்!

குடித்த அப்பா... குடிகாத்த அம்மா!

2009-03-30T23:07:00.000-07:00

"அடியே" என்று தொடங்கும்
அப்பாவின் அழைப்பொலியிலிருந்து
அம்மாவிற்கான
அடுத்த யுத்தம்
தொடங்கிவிடும்...

சாராய நாக்கிற்கு
சாதரண உப்பும் காரமும்
பத்தவே பத்தாது...
எப்படிச் செய்தாலும்
இல்லை ருசியென்று
காரணத்தோடு அடித்த அப்பா
இப்போதெல்லாம்
காரணமின்றியும்
அடிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்

எனக்காக
புத்தாடை கேட்கையில்
அப்பாவின்
நாக்கு கூசச் செய்யும்
பதிலால்
அம்மாவின் துன்புற்ற இதயம்
தூண்டில் புழுவாய்
துடிதுடித்துப் போகும்

நான் கால்சட்டை நனைத்த
இரவுகளை விட
அம்மாவின் கண்ணீரில்
நனைந்த இரவுகள்
ஆயிரம்

வீட்டையே விட்டு
வெளியே வராதவள்
அம்மா
எப்படியோ அவள்
சுதந்திரம் மட்டும்
களவு போனது...

தனக்கென ஒரு ஆசையும்
வைத்துக் கொள்ளாத
கற்காலத் தாய்
"உனக்கென வருபவளுக்கு
ஒரு குறையும் வைக்காதே"
எனச் சொல்லும் பொது
முற்போக்குத் தாய்

எதற்குப் பிறந்தாள்
என்ன சுகம் கண்டாள்
வாழ்கையில் இவள்?
என்ற கேள்விகளுக்கு
இதுவரை விடையில்லை...
மஞ்சள் கயிறால்
வென்றவர் அப்பா
தோற்றுப் போனவளும்
பிள்ளைக்காகவே
தோல்வியை மெல்லிய
தோளில் சுமப்பவளும்
அம்மா!

தேர்தல் கூத்து

2009-03-19T20:24:00.000-07:00

வெள்ளந்திகள் போல
பச்சோந்திகள் பல
நடமாடும் காலம்...
துண்டைப்பார்த்து
துளியும் ஏமாற வேண்டாம்!
வண்ணங்கள் வேறானாலும்
அவர்கள் தம்
எண்ணங்கள் ஒன்றேதான்!

கூட்டணி சேர்ப்பில்
கொட்டியிரைக்கப்படும் பணம்
கொடுத்துச் சிவந்த
வாங்கிப் பழுத்த
கரங்கள் குலுக்கிக்
கொண்டிருக்கும்
வண்ணச்சுவரொட்டிகள்
இனி
வழி நெடுகிலும்...

தொகுதிப் பங்கீட்டிலிருந்து
தொடங்கிவிடும்
குழாயடிச் சண்டை...
விளக்கெண்ணை விட்டு
விழிகளைத் தயார் செய்யுங்கள்
காணவேண்டியிருக்கும்
ஏராளமான அவலங்களை...

யாகம் வளர்க்கின்றனர்
அரசியல்வாதிகள்
தூபம் போடுவார்கள்
தீயிறங்க...
தகுதியில்லாதவனுக்கு
வரமாய்ப் போகின்ற
வாக்குதான்
உங்களுக்குச் சாபமாய்
விழுகின்றது!

இலவசங்களுக்கு
இரையாகிப் போகாதீர்கள்!
தாயன்பு தவிர்த்து
ஏனைய இலவசங்களுக்கு
இங்குண்டு
ஏதேனும் ஒரு
மிகப்பெரிய விலை!

மௌனங்கள்
கோர்த்துக் கோர்த்து
மாலையாக்கியது போதும் - அது
அப்பாவிகளின் வாழ்க்கையை
அலங்கரிக்காது ஒருபோதும்.

அடுத்தமுறை தவறு செய்ய
யோசிக்கும்
அடிவாங்கும் மாடு - இதை
அறியாது போனால் நாம்
அதனிலும் கேடு.

இந்த முறை தருவோம்
சரியான சவுக்கடி
இதைச் சொல்லவேண்டும்
உங்கள் மனம் அடிக்கடி...

யார் சொன்னது?

2009-03-10T01:16:00.000-07:00

யார் சொன்னது
தன் வினை
தன்னைச் சுடும் என்று?
பொறுப்பில்லாதவன்
புகைத்த பின்
அணைக்காமல் போட்ட
வெண் சுருட்டு
செருப்பில்லாதவன்
காலையல்லவா சுட்டது!

யார் சொன்னது
குடி குடியைக் கெடுக்குமென்று?
குடி போதையில் ஒருவன்
பள்ளிச் சிறுமியைக்
கெடுத்தான் என்று
நாளிதழ் ஒன்று
செய்தி சொன்னது!

யார் சொன்னது
மது வீட்டுக்கு
நாட்டுக்கு உயிருக்கும்
கேடு என்று?
ஆதாயம் இல்லாமலா
அரசாங்கமே
விற்பனை செய்யுது?
–நாவிஷ் செந்தில்குமார்

ஒரு தாயின் கடிதம்

2009-01-17T00:35:00.000-08:00

பேர் சொல்ல நான் பெத்தவனே
பெரிய படிப்பெல்லாம் முடிச்சு
வேலை தேடப் போனவனே!
நீ போயி மாசமென்னமோ
எட்டுதான் ஆச்சு
எனக்கு அது
மகாமகமா கழிஞ்சாச்சு!
ஓலையில எழுதும்படி
ஒண்ணுமேயில்ல
ஒன் நெனப்புனால மட்டுந்தான்
எழுதுறேம் புள்ள

பசு மாடு நேத்துதானே
கன்னு போட்டுச்சு!
சீம்பால பீச்சிறப்ப
ஒன் நெனப்பு வந்து
கண்ண கசக்குச்சு
மேட்டுக் காட்டுல சோள கருது
நல்லா வெளஞ்சுச்சு
கம்மாயில தண்ணி இல்லாம
சருகா பட்டிடுச்சு

உனக்கான அத்தமவ
பரிமளத்துக்கு தேதி குறிச்சாச்சு
அரசாங்க உத்தியோக மாப்புள்ள
அவங்க மனச மாத்திபுடுச்சு
எலித்தொல்ல நம்ம வீட்ல
இப்ப இல்லவே இல்ல
வயித்துப் பசி போக்க
அவை எல்லாம் நம்ம வீட்டு
அடுப்புல வேகுதுல்ல

மூத்தவளுக்கு வரன் கேட்டு
தரகர் வந்தாரு
கொழுத்த சொத்துள்ள
எடமுன்னு சேதி சொன்னாரு
என்ன ஒண்ணு
ரெண்டாம்தாரமாத்தான்
வாக்கப்பட வேணுமுன்னாரு
வறுமையும் அவ வயசும்
சரின்னு சொல்ல வைச்சிடுச்சு
சின்னவ வாங்கின மார்க்கு
தொள்ளாயிரத்து மூணு
'என்ன கல்லூரியில சேத்து விடு' ன்னு
பாடாப் படுத்துறா நின்னு
ஒப்பனுக்கு குடிப்பழக்கம்
இப்ப இல்ல கண்ணு
எப்படி சொல்வேன்
வித்துக் குடிக்க ஒண்ணுமில்லேன்னு
நிப்பாட்டிட்டாகன்னு

இது கேட்டு நீ ஒண்ணும்
வருத்தப்பட வேணாங்கன்ணு
லட்சியத்தில் நீ ஜெயிக்கணும்
நெலயாய் நின்னு
வெதநெல்ல வித்து பணம்
அனுப்பி வச்சிருக்கேன்
வாங்கி நீ வேளைக்கு சாப்புடு
தோதுபாத்து செலவு செஞ்சு
நாளக் கடத்திடு
தீர்ந்துபோனா கடுதாசி போடு
தாலிமணி வச்சிருக்கேன்
வித்தனுப்பறேன்

தவறான எண்ணம் வேண்டாம்
தளராத தன்னம்பிக்கையால
நம் தலைமொறையின்
தலையெழுத்த மாத்தி எழுது!

செத்தேன்னு சேதி வந்தா
கொஞ்சம் அழுவு
பொறகு எல்லாமே சகசமுன்னு
மொகத்த கழுவு
வேல ஒண்ணு கெடச்சவுடனே
ஓடி வந்து ஏஞ் சமாதியில
சாஞ்சுபடு
அந்த சந்தோசச் சேதிய
என் காதுல சத்தம் போடு...
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

காட்சிகள் இரண்டு தோற்றம் ஒன்று

2009-01-15T23:40:00.000-08:00

இரு சக்கர வாகனத்தில்
பச்சை விளக்குக்கான
காத்திருப்பில்
நீலப்படம் ஒன்று...
காது கடிக்கும் இதழ்கள்
மார்பு சுமக்கும் தோள்
முன்னிடை கீழ்ப் பிடிக்கும் கைகள்...
வேண்டாம் இவர்கள்
காதல் மிச்சம்
சொன்னால்
விழுந்ததாய் உணர்வீர்
காக்கை எச்சம்.
***********************************************
சாலையோரப்
பெருமரமொன்றினருகில்
பின்னிருகால்கள் பரப்பி
ஏதுவாய் நின்றது
ஒரு நாய்
எம்பிப் புணர்ந்தது
இன்னொரு நாய்.
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

டிசம்பர் - 11 - இன்று பாரதி பிறக்கும் நாள்

2008-12-10T07:08:00.000-08:00

இடிகொட்டும் இரவில்
கருத்தரித்தவனே
கதிரவனும்
உனைக்கண்டுதானடா
கதிர் தரித்தது!

செப்டம்பர் - 11
இரட்டைக் கோபுரம்
இடிந்த தினம்
மட்டுமல்ல - நீ
இறந்ததினமும்தான்
என்பதிங்கே
எத்தனை பேருக்கு
வெளிச்சம்?

பதினொன்றில்
பிறந்தும் இறந்தும்
போனதாலே
உன்னைப் பத்தோடு
பதினொன்றாக
எண்ணிவிட்ட பாவிகளோ
நாங்கள்?

இங்கே எல்லோரும்
பிறந்ததற்காக
இறந்து போக - நீயோ
மீண்டும் பிறக்கவே
இறந்து போனாயடா!

பலரது பெயரோடு
வருகின்ற பாரதியே
இன்று ஒரு
பிள்ளையாகவே
பிறந்து வா
நீ
பாடவும் சாடவும்
வேண்டியது
இன்னும் ஏராளம்
இங்கே...
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

இலக்கிய வெளியீடு

2008-12-01T01:56:00.000-08:00

எங்கள் இல்வாழ்க்கையில்
இன்றொரு
இலக்கிய வெளியீடு...

பிரசவிக்கப் போகிறோம்
மடியில் சுமப்பதை
அவளும்...
மனதில் சுமப்பதை
நானும்...

பெயர் சொல்லும்
பிள்ளை ஒன்று தர
முகவரி தந்தவள்
செய்கிறாள்
முழுப்போராட்டம்...

அவள் வயிற்றில்
வலி பெருக - என்
அங்கமெங்கும்
இடி விழும்

யாழிசைக்கும் குரலாளின்
காலுதைக்கும் ஓசை கேட்டு
காது வழியே
செந்நீர் கசியும்

நீண்டு வளர்ந்த தாடியை
நீக்கும்பணி
விரல் தொடுக்கும்
நகம் கடிக்கும்
பழக்கம் வந்து
நட்புறவாய்
ஒட்டி நிற்கும்

பதினொரு ரிக்டர்
அளவான
பூகம்பம் ஒன்று - என்னை
வேரோடு அசைக்கும்

சுற்றம் மறந்து
சுயம் இழந்து
கண்ணீர் பெருகி
காட்சி மறைக்கும் - என்
சரீரம் சற்றே
செத்திருக்கும்

சிசுவின் சத்தம்...
ஜீவன் உயிர்க்கும்
தேகம் முழுக்கப்பல் முளைத்துப்
பலமாய்ச் சிரிக்கும்

பிறந்த மழலை
பார்த்துச் சிரிக்க - அதைப்
பெற்ற குழந்தையோ
மயங்கியிருக்க...

'ஒன்றே போதும்' எனும்
சிக்கன உறுதிமொழியை
மனம் எடுக்கும்
அக்கணம்
தேசப்பற்று என்பதெல்லாம்
இரண்டாம் பட்சம் - என்
தேவதைக்கு ஏதுமாகிவிடுமோ?
என்பதே என் அச்சம்
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

சென்னையில் இன்று அடை மழை!!

2008-11-26T20:25:00.000-08:00

பொட்டு மழை பெய்யலையே
என்ற ஜனம் இப்போ
கொட்டும் மழையிலே...
தொட்டி மீன்களோ
வெட்டவெளி நீரிலே...

மழை நின்ற தருணங்களில்
மரக்கிளை பெய்கிறது...
வேர்களோடு பூக்களும்
இன்று நீர் குடிக்கின்றன

கடைக்கு வந்த பெண் ஒருத்தியை
காற்றின் துணையோடு
குடையை விலக்கி
தொட்டுப்பார்த்தது மழைத்துளி...

ஊருக்கே பெய்த மழை
ஏனோ
பள்ளி கல்லூரிகளின்
கதவுகளை மட்டுமே
மூடியது...
அலுவலகமெங்கும்
ஆடை நனைந்த
கோலங்களே...

வந்து வந்து போகும்
மின்சாரம்
மொத்தமாய்
நின்றே போனது

தவளைகள் தன்
வாயால் அழைத்தும்
பாவம் பாம்புகள்
பதுங்கியே இருக்கின்றன...

இறுதி கணங்களில்
எரிகிறது மெழுகுவர்த்தி
இதற்கு அடுத்த வரி
இருட்டில் எழுதியது...
சென்னையில் இன்று
அடை மழை!!
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

முதுகெலும்பு

2008-11-25T23:04:00.000-08:00

பசுமைப் புரட்சி

செய்ய எண்ணி

பஞ்சப் பரதேசி ஆனவர்கள்

நாங்கள்...

வறுமை விலகிய

சந்தோசத்தில்

வாய் விட்டு சிரிக்கையில்

கலைந்த தூக்கத்தோடு

கனவு தொலைய...

துவண்டு போவோம்

நாங்கள்

விதைத்த விதை

மண்ணிலிருந்து

வெளிவராதா? என

விரக்தியோடு

வானம் பார்த்தே

விழிபெருத்தவர்கள்

நாங்கள்

முதுகெலும்பு என்ற

முன்னோர்களின் வார்த்தைக்கு

முரணாக

கூன்விழுந்தவர்கள் என

பெயர் பெற்றவர்கள்

நாங்கள்

வயிற்றுக்கு சோறு கேட்கும்

குழந்தைகளை

வானவில் பிடித்துத் தருவதாகக்

கூறி வளர்ப்போம்

உயிரின் சட்டைப்பையை

ஒருவேளை கஞ்சியால்

நிரப்புவோம்

பட்டினிச்சாவு - எங்கள்

பரம்பரை நோய்

--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

நீ

2008-11-24T19:36:00.000-08:00

பிற மொழி கலப்பில்லாமல்

கவிதை எழுத

சொன்னார்கள்

தடுமாறினாலும்

தாய்மொழியிலேயே

எழுதிவிட்டேன்...

மோசக்காரர்கள்

இப்போது மொழியே

இல்லாமல் எழுத சொல்கிறார்கள்

என்ன செய்வது

எளிமையாக

உன்னை கை காட்டிவிட்டேன்

--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

2008-11-23T06:21:00.000-08:00

உன் அழகை வெளியோர்
பார்த்துவிடக் கூடாதென
தனக்குத்தானே
முலாம் பூசிக்கொண்டது
உன் வீட்டு
ஜன்னல் கண்ணாடி!

நீ ஆடை கலைவதென்னவோ
உன் வீட்டு அறையில
ஏனோ என் மனம்
அலறுது இங்கே
பறை போல...

கடவுள்
என்னை படைத்து பிறகு
உன்னைப் படைத்ததன்
அடிப்படை நோக்கம்
ஒரு கவிதை படைத்தலே...

இவள்
மார்பில் மச்சம்
ம்ம்..
மச்சத்துக்கே மச்சம்.

உன்னை மட்டும் உள்ளடக்கிய
"Photo" கொடு
தேவதை தொழிற்சாலைக்கு
"Motto" கேட்கிறார்கள்
என்னிடம்...

-நாவிஷ் செந்தில்குமார்

முதியோர் இல்லங்கள்

2007-08-22T11:24:00.000-07:00

வாழும் தெய்வங்கள்

கூடி வாழ்வதால்

கோயில்களாகின்றன

முதியோர் இல்லங்கள்!

புதியன புகுதலும்

பழையன கழிதலும்...

பொருள் வேறாய்ப்

புரிந்துகொண்டவர்களின்

மண உறவு

பெற்றவர்களின் மன முறிவு

இருந்த கடவுளை

துரத்தி விட்டு

எதையோ தேடுவான்

பூஜை அறையில்....

அன்று

தந்தைகள் கான்வென்டில்

கட்டிய தொகைகள் - இன்று

பிள்ளைகளால்

தவனை முறையில்

சேர்க்கப்படுகின்றன...

வயோதிகர் காப்பகங்களில்

பூட்டிய வீட்டிற்கு

காவல் காக்க

நாயை வளர்ப்பான்

ஈன்ற தாயை மட்டும்

ஏதோவொரு

முதியோர் இல்லத்தில் சேர்ப்பான்

கட்டிலின் சத்தத்தில்

கரைந்து போகின்றனவோ

பெற்றோரின் கதறல்கள்?

வந்தவழியை

மறந்தவர்களுக்கு மட்டும்

கருவறையே

கல்லறையாக மாறக்கூடாதோ?

--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

அன்னப்பறவை

2007-08-22T09:31:00.000-07:00

அன்னப்பறவை இனம்

அழிந்து போனதாக
சொல்கிறார்கள் - இன்னும்
உன்னை பார்க்காதவர்கள்...

தேவதையின் கனவில்

பேய்கள்தான் வரும்
என சொல்வார்கள்

எனவேதான் உனக்கு மட்டும்
டெவில் ட்ரீம்ஸ்
சொல்கின்றேன்.

எல்லோருடைய வாயிலிருந்து

வார்த்தையாக வருவது

உன்னிடம் மட்டுமே

வரமாக வருகிறது.

பூக்களின் தேன்

குடித்து சலித்துப் போன

வண்டுகள் - உன்

வியர்வையை சுவைத்து

வாழவே ஆசைப்படுகிறதாம்!

நீ தூங்கினால் - உன்

கனவாக வேண்டும்

துயில் கலைந்தால் - உன்

நினைவாக வேண்டும்

உன் இதழ் நடுவில்

இளைப்பாறும்

காற்றாக வேண்டும் - உன்
விரல் சொடுக்கில்

வெளியாகும்

ஒலியாக வேண்டும்.

பார் ரதியே!

உன் அழகை பாடினால்

எக்கவியும்

பாரதியே!..

--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

பார்வை

2007-06-22T13:35:00.000-07:00

இரவுக்கும் பகலுக்கும்

இடையிலான

இளங்காலைப் பொழுது...

ஞானச் செருக்குடன்

வானம் நோக்கிய

பசும் புல்வெளிகள்

குணமகள் கோலமாய்

தலை குனிந்திருக்கின்றன...

புல்லின் நுனியில் பனித்துளி

சிலர் நினைக்கக் கூடும்

தென்றல் வந்து

தழுவல் கொண்டு

தந்த முத்தத்தின்

அடையாளமாய்

உறையாத உமிழ்நீரோ?

உழைப்பின் முடிவில்

சிந்திய வியர்வை துளியோ என்று!

யார் உணரக்கூடும்?

வலிக்குமென்று தெரியாமல்

வன்மமாய்

கால் பதித்து ஒருவன்

காயப்படுத்தியதால் வந்த

கண்ணீர் துளியே என்று

வெற்றுப் பார்வைக்கு

விளங்கிடுவதில்லை

உற்று நோக்கினாலே புரியும்

புல்லிற்க்கும் உயிருண்டு...

உணர்வுகள் தாங்கும்

ஓர் இதயமுண்டு

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

காயாமரம்

2007-06-22T12:27:00.000-07:00

முழுமையற்ற வார்த்தைகளை
மொழிந்து என்னை அழைப்பீர்கள்
முந்தானை பற்றி - என்
சிந்தனை கலைப்பீர்கள்

கட்டியணைக்கும் நோக்கோடு
கையிரண்டை விரிப்பீர்கள்
காலையில் குளித்த என்னை
அழுக்காக்கத் துடிப்பீர்கள்
கடைசியில் என் மார்பில்
கன்னம் வைத்துப் படுப்பீர்கள்

உங்களின் ஒவ்வொரு செயலிலும்
உள்ளது சொர்க்கமே
இப்படியே காலம் போனால்
என் வாழ்வும் சுவைக்குமே

பெற்றெடுக்கவில்லை என்றாலும்
பிள்ளைகள் என்றானீர்கள்
மடியில் பரவி - மனதில்
மகிலம்பூ மலரச் செய்தீர்கள்

சொல்லுங்கள்! சொல்லுங்கள்!!
அருமை மழலைகளே
"அம்மா" என்றொரு முறை
அலறுங்கள்...

மாலையில் அடங்கிடும்
சத்தம்
மழலைகளை அழைக்கும்
வீடுகள் தத்தம்!

மடியில் கனமில்லை என்றால்
வழியில் பயமில்லை என்பார்களே!
என் மடியில் கனமில்லை
அதனால் என் வாழ்க்கையே
பலனில்லையே!
குப்பைத்தொட்டிகள் கூட
குழந்தைகள் சுமகின்றனவே
என் குறுவயிற்றுக்கு
கொடுப்பினை இல்லையே!

இறைவா!
முகம் பார்க்க
கண்ணாடி தந்தாய் - அதில்
மூலம் பூச
மறந்து போனாயே!

என்னை இடுகாடு
இட்டுச் செல்லவிருப்போரே
இறந்தபிறகு என் புதைகுழியில்
பூக்களை தூவாதீர்கள்
புழுக்களை தூவுங்கள்!
அவை என் அடிவயிற்றில்
துள்ளக்கண்டு
என் ஆத்மா
சாந்தியடையட்டும்! - கூடவே
என்னை புதைத்த இடத்தில்
புற்பூண்டுகளை
வளரவிடுங்கள்
அவைகளை தின்றுவிட்டு
ஆடுமாடுகளாவது
"(அ)...ம்...மா..." என்றலரட்டும்!
---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

ஒரு கல்லறை பேசுகிறது!

2007-06-17T08:50:00.000-07:00

உன் காது மடல் சிவந்தாலே
துடிதுடித்துப் போவானே - இவன்
ஜீவன் துவண்டு போகையில்
கொஞ்சமேனும் வலித்ததா உனக்கு?
நீக்கமற உன் நினைவுகள் சுமந்தவன்
உறங்காமல் காத்துக் கிடந்த
நாட்கள்தான் எத்தனையோ?
இந்த நிரந்தர உறங்கலுக்காக...
வாழுகையில் மரணம் தேடியவன்
வானுலகில் மானுடம் தேடுகின்றான்

என்றேனும், உன் சந்ததியின்
சடங்கு முடிக்க
கல்லறை நோக்கி வருகையில்
ஒரு கவியின் சத்தம் கேட்டால்
சற்று செவி சாய்த்துவிட்டுப் போ பெண்ணே!

கல்லறைக்குள் உடல் புதைத்து
வெளியே...
காவல் காக்கின்ற பாவி இவன்!
நீ மரணித்து வருவாய் என்றல்ல
மலர் கொண்டு வருவாய் என...

உனது புரிந்து கொள்ளலுக்காகவே
புதைந்து கிடக்கின்றன
இவன் காதலின்
புகழ் மொழிகள்
பூக்கள் பறிக்கையில்
உன் விரலில் முள் பதிக்கும்
ரோஜாக்களின் மொழிகளை
கேட்டுப்பார்
இவன் மரணத்தைப் பேசும்

சில கணமேனும் நீ
சூடிய பூக்களை
கல்லறையில்
பூஜைக்கென வை
அப்போதாவது, அவனது
ஆன்ம தாகம் அடங்கட்டும்

காதல் இருந்தால்
உன் இதழ் பதித்து
எச்சில் தடவி ஜீவனை
ஈரப்படுத்திவிட்டுப் போ!
இல்லை
கருணை இருந்தால்
சிறிது கண்ணீர் விட்டுப் போ!
அவனுக்கு தாகம் என்றால்
தண்ணீராகட்டும்
இல்லையென்றால்...
காறி உமிழ்ந்துவிட்டுப் போ!
இதுவே
காதலுக்காக செத்தவனின்
கடைசி சமாதியாகட்டும்!..
---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

வரைகோட்டு ஓவியங்கள்

2007-06-06T09:20:00.000-07:00

முந்தைய நாட்களின்

ஏதோ ஓர் இரவில்

முகமறைத்துக் கொண்டதென்

எதிர்காலம்

காலைக் கதிரவனின்
கதகதப்பில்

உயிர் பெறலாம் என்றால்

நான் பனித்துளியா?

புல்வெளியா?

விதை விதைத்தவர்

யாரோ?

வினை அறுப்பது

நானே!

பிறப்பளித்வள் - சேர்த்தே

இறப்பையும்

எழுதிவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள்

சிசுக் கொலையிலிருந்து

சிறை விடுத்தவள்

உயிர் கொல்லி நோயை

உடன் அளித்தாளே!

கள்ளிப்பால் கொடுக்க

தவறியவள்

கொள்ளி போட்டு சென்றாளே

நான் என்ன

சாபத்தின் ஒட்டுமொத்த

சாயல் வாங்கி

வந்தேனா?

இல்லை பாவத்தின்

முகவரியை பகிர்வு

கொள்ள வந்தேனா ?

நான் கண்ட

சோகங்கள் - இங்கே

சொல்வதற்கில்லை!

அனுபவித்துதான்

ஆக வேண்டும்

மறுப்பதிற்கில்லை!

என் போன்றோரின்

வாழ்க்கை வெறும்

வரைகோட்டு ஓவியங்கள்!

நீங்களே

வண்ணம் தீட்ட வேண்டிய

மிகச்சிறந்த ஓவியர்கள்!

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

காதல்

2007-06-02T05:24:00.000-07:00

காதல் ஒரு
கைக்குழந்தை
வா! என்றழைப் போரிடம்
வாஞ்சையுடன்
ஓட்டிகொள்ளும்

பரிசுத்த ஆன்மாக்களின்
பராக்கிரமம்
அன்புக் களஞ்சியத்தில்
அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்
அரியவகை உணவு

ஏற்றுக்கொண்டவருக்கு
இறைவன்
இல்லை என்பவர்தம்
பகுத்தறிவு

இரு இதயங்கள்
இரத்தம் பாய்ச்சி
மலரச் செய்யும்
மகோன்னத மலர்

கண்கள் வளர்க்கும்
ரகசியத் தேனி
காமம் இதற்கு
கசப்புத் தீனி

ஒவ்வொரு உயிரியும்
ஒளிவு மறைவாகவேனும்
வாசித்துவிட்டுச் செல்லும்
ஒற்றை வரி

இருளுக்குள்
பொருள் தேடுவதல்ல
காதல்
உயிருக்குள்
உயிர் தேடுவது...

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

பிரிவு

2007-06-02T04:54:00.000-07:00

கண்கள்

ஈரமாகித்தான் போகின்றன

நாம் பிரிந்து

தூரம் செல்லும் - இந்த

துன்பியலை நினைக்கின்றபோது

கனவு பெருத்து

கல்லூரியில் சேர்ந்தேன்

நினைவுப் பருவாய்

நீ உதித்தாய்

ஒரு தட்டில்

உண்டு மகிழ்ந்தோம்

தெரு நடுவில்

கட்டிப் புரண்டோம்

தொடங்கிய சுவடுகள்

தொலைவதற்குள்ளாக

முடிவுரை என்பதிங்கே

முகிழ்த்ததேனோ?

உன் பிரிவு

ரணமாய் இருக்கிறது எனக்கு

பரவாயில்லை

நாளை நீ நாட்டும்

வெற்றிக் கொடியின்

நிழல் தரும் சுகம்...

அது போதும் எனக்கு

காகிதங்களில்

கண்ணீரை நிரப்பி

பிரிகிறோம் தோழா!

நாம் காணும் வலி நிகராக

கல்லறைச் சோகங்களும்

இருக்காது போலும்

விழிகேள மறுக்கிறது

விடை

தூறல்கள் ஒன்றேதான்

அதனது கொடை

கணினி வழியே

கடிதம் அனுப்பு

முடிந்தால்...

உன் சுவாசகாற்றிடம்

என் முகவரியைச்

சொல்லியனுப்பு

எனக்கு வேண்டும்

இன்னொரு பிறப்பு

அப்போதும்

நானே செய்வேன் - உன்

உயிரின் இடவலம் தொடும்

ஆக்கிரமிப்பு

இலக்கணம் கொண்டது

நமது நட்பு!

இதுவரை இயற்றிய

இலக்கியம் அறியாது

இதனது சிறப்பு

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

கவிஞன்

2007-06-02T04:14:00.000-07:00

தமிழ் நனைந்த தேசத்தில்

புறம் வந்த

புற்றீசலாய்

சொற்களின் தேரில் ஏறி

நீண்ட நெடிய

கவிதைப் பாதையில்

உலாவர புறப்படுகின்றேன்...

வாழ்க்கையின் உரைநடையை

கவிதையாக்கத் துடிக்கின்ற

மனிதன் நான்

நிகழ்காலத்தை நிர்மூலமாக்கி விட்டு

எதிர்காலாம் பற்றிய கனாக்களில்

எண்ணங்களில் லயிக்கிறேன்

அகம் நிரம்ப

அழுக்குப் பட்டுக் கிடக்க

புறம் ஒன்று பேசி

புகழ் நிறைய ஈட்டுகின்றேன்

என் வீட்டில் உலை கொதிக்க

உ லை கொதிக்காத வீட்டுக்காரன்

குரலில் பேசுகிறேன்

ஆடை அணிகலன் சேர்க்க

நிர்வாணங்களை

பேசிப் புகழ்கிறேன்

வயல் வெடிப்புகளை

கண்ணீரால் பூசி

கவிதை எழுதத் துடிக்கிறேன்...

சுயத் தோடு போரிட்தேன்

நயமாய் நானும் உணர்ந்திட்டேன்

அவனுக்கு முன்னால்

நாமெல்லாம் பொம்மைகள்

என்கிற உண்மையை

உணர்ந்து

கர்வத்தைக் தொலைக்கிறேன்

காலம் எனையொருநாள்

மாற்றும்

கவிஞன் எனும்

பதத்தின் பொருளைப் புகட்டும்

காலத்தின் பார்வையில்

என் கவிதை வரிகள்

தூசுத்துகள் என

கம்பீரமாய் சொல்வேன்

காலத்தைப் போல் ஒரு

கவிஞன் இல்லையென...

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

நிலவே வா

2007-06-02T03:14:00.000-07:00

நிலவுதான் நீ
எனக்கு
ஆனால் அமாவாசைகள்
அதிகம் உனக்கு
தேய்பிறையானாலும்
பரவாயில்லை
அவ்வப்போது
வந்து செல்
என் கனவுலகிற்கு...

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

மாற்றம்

2007-06-02T03:04:00.000-07:00

அன்று

மதங்களும்

அதன் பண்டிகைகளும்

மடமை என்றிருந்தேன்.

இன்று

காதலை மதமாக்கி

உன்னை கடவுளாக்கி

உன் பிறந்த நாளில்

பண்டிகை கொண்டாடுகின்றேன்!

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

ஆயுள் ரேகை

2007-06-02T02:47:00.000-07:00

நீ என்னைப்
பிரிந்து போகையில்
உறைந்து போனது
என் இரத்தம்
ஆனாலும் - உறையாத
உன் நினைவுகளால்
இன்னும்
இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது
என் இதயம்

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

புரிதல்

2007-06-02T02:32:00.000-07:00

என் இதயம்

உன் பெயர் சொல்லித்

துடிக்கிறது

உன் இதயம்

என் பெயர் சொல்லித்

துடிக்கிறது

என் இதயத்துடிப்பை

நீயும்

உன் இதயத்துடிப்பை

நானும்

உணர்வதெப்போது?

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

காட்சி

2007-06-02T02:21:00.000-07:00

இமை மூடி எனைத்தேடும்

இனியவளே

இமை பிரிந்தால்

காட்சி

அவ்வாறே நாமிருத்தல்

உண்மைக் காதலின்

சாட்சி

----நாவிஷ் செந்தில்குமார்

கோரிக்கை

2007-06-02T02:03:00.000-07:00

தேகம் முழுவதையும்

தீயுண்டு போனாலும்

எஞ்சுகின்ற சாம்பலின்

எளிய உருவம்

நீ...

நீ வகிடெடுத்து சீவிய

கூந்தலின் நடுவில்

தெரிந்த

ஒற்றையடிப் பாதையில்

சென்று கொண்டிருக்கிறது

எனது வாழ்க்கைப் பயணம்...

உன் கால்களின் ரேகையில்

வகிர்ந்த கீற்றுக்களாய்

தெரிந்த பள்ளத்தில்

அடைபட்ட காற்றில்

சிறைபட்டுப் போனது

என் ஜீவன்

துப்பவும் முடியாமல்

விழுங்கவும் முடியாமல்

மென்று கொண்டிருக்கின்ற

சூயிங்கமாய்

உன் நினைவுகள்...

சுவாசக் குழலுக்கும்

உணவுக் குழலுக்கும்

இடையே சிக்கிய

ஒற்றைப் பருக்கை என

என் காதல்

இப்போது

காது அறுந்து போனது என

நீ கழற்றி எறிந்த
காலணியாக நான்...

காலணியோடு கால்களை கூட

எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும்

மாற்றிக் கொள்!

தயவு செய்து இனி ஒருமுறை கூட

காதலை மாற்றிவிடாதே!

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

கண்ணீர்ப்பூ

2007-06-02T01:18:00.001-07:00

ஒளி வாங்கி
உயிர் பெற்று வரும்
ஒவ்வொரு விடியலும்
சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டுப்
போகின்றன...
என்னை ரணப்படுத்த
இருள் சூழ்ந்த
இன்னொரு இரவு
வரும் என்பதை

பிறப்பின் போது
கள்ளிப்பாலோடு போராட்டம்
தப்பியதால்
குப்பைத் தொட்டிக்கு
இடமாற்றம்
இளமையில்
வயிற்றுப் பிழைப்பிற்கே
திண்டாட்டம்
சில காலந்தொட்டு
பலரின் காமப்பசிக்கு
என் கண்ணீர் ஊட்டம்

மூச்சுவிடும் சடலங்களே
ஏந்தி சுமந்த தாய் போல
தாங்கி சுமக்கும் பூமி போல - மனம்
வெதும்பி உங்களை சுமக்கின்ற
பாவி நான்
என் விசும்பலோடு
வியர்வையும், விழி நீரும்
உங்கள் கல் நெஞ்சை கரைக்கவில்லையா?

வேலை கேட்டால்
சில வேளைக்கு அல்லவா
இருக்க சொல்கிறீர்கள்
இங்கு முதலாளிகளின்
தோப்பு வீடுகள்
அந்தப்புரங்களாகும்
அவலங்கள் இல்லையா?

உறவுகளோடும் - நல்ல
உணர்வுகளோடும்
பிறந்திருந்தால்
களவு புணர்ச்சியில்
களிப்பு கொள்வீரா?
எல்லாம் முடிந்தபின்
ஆடைளோடு மனிதன்
என்கிற முகமூடியை
அணிந்து செல்கின்ற
மிருகம்தானே நீங்கள்?

மாதம் மூன்று நாள்கள்
அவைதான்
என் நரகத்தின்
விடுதலை

இறைவா!
என்றாவது ஒருமுறை
எனக்குத் தாய்ப்பால்
சுரக்கட்டும் - கூடவே
அதற்கு நல்ல
தலையெழுத்தும் கிடைக்கட்டும்

---நாவிஷ் செந்தில்குமார்

பயணம்

2007-06-01T23:50:00.000-07:00

பின்னோக்கி நகரும்
மரங்கள்
முன்னோக்கிச் செல்லும் என்
சாலைப் பயணத்தை
சமிக்ஞை செய்கின்றன...

கடந்ததையும்
கடக்கப் போவதையும்
நினைக்கின்ற பொழுது
நடந்து கொண்டிருப்பவை
தூரத்திலிருந்து நோக்கும்
ஒரு புள்ளியாய்...

மௌனங்கள் கண்டிராத
ஆர்ப்பாட்ட இரவுகள்
ஆழ் மனதில்
இப்போதும் நிழலாடுகின்றன
விலைபோகும் எனில்
அந்த கனவுகள்
விற்பனைக்கு

உழைக்க மறுப்பவனின்
உடலை
ஆறடி நிலம்கூட
அங்கீகரிப்பதில்லை
என்கிற உண்மை
இன்றும் கூட
உதாசீனப்டுத்தப்படுகிறது

நாடகங்களக்கிப்போன
நடைமுறை வாழ்க்கையில்
ஊடகங்கள் ஒருநாளும்
ஒழுக்கத்தை
வெளிக்கொணர்வதில்லை

ஏட்டுக் கல்வி மூலமும்
கேட்டறியவும் மட்டுமே
முடிகிறது
கூட்டுக் குடும்பங்களின்
மகத்துவத்தை

தனித்தோ
துணையுடனோ
அர்த்தமற்றதாய் இருந்தாலும்
அனிச்சையாய்
தொடரவே செய்கின்றன...
வாழ்க்கைப் பயணங்கள்

பயணங்கள் என்னவோ
பசுமையாகத்தான் இருக்கின்றன
எதையும் ஏற்றுக்கொள்கின்ற
பக்குவம் இருப்பதால்
பாதைகள்தான்
வெறிச்சோடிக்கிடக்கின்றன
பாலைவனங்களாய்...
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

என்னவள்

2007-06-01T12:55:00.001-07:00

இதழ் பிரித்து
ஈறுகள் காட்டி
சிரிப்பது அழகா?
எனக்குத் தெரியாது
இப்போது தெரிகிறது!
என்னவள் சிரிக்கிறாள்...

நிலவை காட்டி
சோறு ஊட்டினாள்
அம்மா...
அந்த நிலாவே சோறூட்ட கண்டீரோ?
காணுங்கள்
என்னவள் குழந்தைக்கு சோறுட்டுகிறாள்

பாலைவனத்தில்
அந்த வறண்ட தேசத்தில்
குளிர்ந்த காற்று
தென்றல் போல
பசுமையாய் வீசுகிறது
காரணம் புரிகிறதா?
அங்கே
என்னவள் கூந்தல்
அசைகிறது...
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

கூண்டுப்புறா

2007-06-01T12:22:00.000-07:00

தினமும் அந்த
வழியில் செல்கையில்
எதிர் வீட்டில் புறாக்களை
பார்ப்பது வழக்கம்
அன்று
தீனி வைக்க வந்தவளின்
புன்னகையையும்
பார்க்க நேர்ந்தது!

அது முதலாக
பரஸ்பரம் பார்வை அம்பினை
பரிமாறிக் கொள்வோம்
தூய அன்பின்
துகிலை உரித்து
தொண்டைக் குழிக்குள்
பற்றிக்கொள்வோம்

வாசகம் இல்லாமலே
சூசகமாய்
பேசிக் கொள்வோம்...
வார்த்தை உயிர்ப்பதற்குள்
வாகனம்
இடைவெளியை
அதிகரித்து விடும்
காததூரம் தாண்டிய பிறகு
இதயம் சற்றே
கனத்துப் போகும்

தனிமையில் சந்தித்த
தருணத்தில்
சலனமற்றுக் கிடந்தோமே
தவிர
சங்கமிக்கத் துணிந்ததில்லை

சில நாட்களாக
கூண்டுப்புறாவைக் காணவில்லை
கூண்டு மட்டுமே...
கூடவே - அந்த
புன்னகையையும்...

அருகிலிருந்த
வீடொன்றில் விசாரித்தேன்
வழிப்போக்கன் ஒருவனின்
விழிப்பார்வைக்கு
பலியாகிவிட்டாளாம்
பெயர் கெட்டு போவதற்குள்
பேசி முடித்து விட்டார்களாம்
தாய் மாமனுக்கு!

புறாக்களை வளர்த்த நீ
எதனை அதனிடமிருந்து
எதிர்பார்த்தாய் பெண்ணே?
கூண்டுக்குள் வாழும்
வாழ்க்கையின் வரையறையையா?

உணர்வுகளின் உயிர்
அறுந்து போகின்றவரையில்
இதுபோன்ற நிகழ்வுகள்
நீடித்துக் கொண்டுதானிருக்கும்...
--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

வாழ்க்கை வரம்

2007-06-01T11:00:00.000-07:00

பிறப்பு என்ன கேடு

என்று நொந்தேன் - உன்

பிம்பம் பார்த்த

பிறகு தானே உணர்ந்தேன்

மொழியிழந்து நிற்கிறேன்

விழி பிளந்து வியக்கிறேன்

எக்கவியும் எழுதாதவொன்றை

எழுதிவிட துடிக்கிறேன் - உன்

அழகு முன்னாலே

முடியாது தோற்கிறேன்...

பக்கங்கள் பல நிரப்பி

கவிதை ஒன்று

எழுதிவிட்டேன் தோழி!

தலைப்பு சூட

என்மொழி வற்றிப்போனது ஏனடி!

உன் பெயர்

சொல்லிவிட்டுப் போ பெண்ணே!

என் கவிதைக்கு

தலைப்புக் கிடைக்கும் தானே!

உன் விரல் நகமாய்

ஒரு நாள்

வியர்வை நீராய்

ஒரு நாள்

உன் காற்றறைக்குள்

ஒரு நாள்

கண்ணின் மணியில்

ஒரு நாள்

உன் நெஞ்சுக் கூட்டில்

ஒரு நாள்

மஞ்சத்தில்

ஒரே ஒரு நாள்...

இப்போதே என் ஆயுள்

முடியாதா?

உன் நினைவோடு

என் ஆவி அலையாதா?

--நாவிஷ் செந்தில்குமார்

புயல் குறிப்பு

2007-06-01T10:18:00.000-07:00

இளமை என்னை

இம்சை செய்ய

காதல் அருமருந்தென

யார் மொழிய கேட்டோ

கள்வனே! உன்னிடத்தில்

இதயம் தொலைத்தேன்

உன் நோக்கம்

அது புரியாமல்

நெக்குருகி நான் கிடக்க

லீலைகள் தொடங்கிடும்

வேலைகள் நீ செய்தாய்...

காதலின் போர்வையில்

தேரையாய் ஊர்ந்தாய்

காரியம் புரியவே

கைங்கரியம் செய்தாய்

மஞ்சம் அழைக்க

மண்டியிட்டாய்...

கண்ணீர் காட்டி

கடைசியில் வென்றும் விட்டாய்!

புகழ்மொழி பேசி

உயிர்வழி புகுந்தாய்

உன் கற்பனை வரிகளை

என்னை காகிதமென்றாக்கி

எழுதினாய்!

பூ நசுக்கி

வாசனை நுகர்ந்தாய்

புருவம் மென்று

பெருவலி தந்தாய்

உமிழ் நீரில் என்னை

குழைத்து இன்னோர்

உருவம் செய்யத் துடித்தாய்!

நூலிழையில்

வேரினை பதித்தாய்

விழுதினை வளர்க்க

என் வெற்றிடம் பறித்தாய்...

விசயம் முடிந்ததும்

விசமம் செய்கிறாய்

வேசியம் கற்பித்து

எச்சமென்று ஏசுகிறாய்

வா! வந்து என் கறைபோக்க

வழிவகை செய்

இல்லையேல்,

உனக்கு கதி என்றாக்கிவிடுவேன்

காவல் துறையின் சிறையை...

-நாவிஷ் செந்தில்குமார்

அம்மா...

2007-05-22T23:01:00.000-07:00

அம்மா...
ஈன்ற போது
வலி பொருத்து நீ
கண்ட சுகம் - அது
நிகராக
உனக்கான இவ்வரியை
பொறிக்கையிலே
உணர்ந்தேன் அம்மா...

உன்னை அழைத்துதான்
மொழி கற்றேன்...
உன் பாத சுவடு பார்த்துதான்
நடை பயின்றேன்...

உனக்கு கொள்ளி வைக்க
பிள்ளைகள் சிலர் உண்டு
என்னை அள்ளி அனைக்க
வேறு தாய் உண்டோ?

பத்து திங்கள்
எனை சுமந்து
பெற்றெடுத்த பெருமைக்கு
என்ன நான் செய்தாலும்
எள்ளளவு கை மாறே!

உன் நினைவு மறக்கும்
வேளை ஏது
மறந்தால்...
நான் இறக்கும்
நாளே அது!

விண்ணை முட்டும்
புகழ் தொடுவேன்
உந்தன் பெயரை
அங்கே முழங்கிடுவேன்...
எதிரொலி கேட்கும்
எந்தாயே...
எந்தன் பிள்ளை
பெருமை கேள் என
எதிரியிடத்தும் போய்
சொல் நீயே...

—நாவிஷ் செந்தில்குமார்

காதலியே!

2007-05-22T03:19:00.000-07:00

அதெப்படி?

இரவில் என்னை

உறங்கிப்போக செய்யும்

உன் நினைவுகளே

காலையில் என்னை

எழுப்பி விடவும் செய்கின்றன...

உலகில் மற்றவர்கள் எல்லாம்

எனக்கு உறவு...

நீ மட்டுமே

உயிர்...

உலகத்தில் ஒரு முறை மட்டுமே

நிகழ்ந்துவிட்ட அதிசயம்

உன் பிறப்பு...

பூமிக்கு நிலாவிடமிருந்துதான்

ஒளி கிடைக்கிறது!

எனக்கு மட்டும்

உன்னிடமிருந்துதான் கிடைக்கிறது...

உன்னை கை பிடிக்க வேண்டும்

என்ற ஆசை எல்லாம்

எனக்கு அறவே இல்லை...

நீ சுவாசித்த காற்றை

பிடிக்க வேண்டும் என்ற

ஆசை மட்டுமே!

—நாவிஷ் செந்தில்குமார்

நீ மட்டுமே….

2007-05-22T02:57:00.000-07:00

நீ பேசிய வார்த்தைகளை காட்டிலும்
பேசாத வார்த்தைகள் தான்
மிகப்பெரிய பாக்கியசாலிகள்…
உனக்குள்ளேயே இன்னும்
புதைந்து கிடக்கின்றனவே…

எல்லா பூக்களும் பூக்கின்றன..
நீ சூடும் பூக்கள் மட்டுமே
பூரிக்கின்றன…

உன்னோடு வாழ்ந்து விட்டுப்போக
கூட தேவை இல்லை..
ஒருமுறை
வீதியில் வந்துவிட்டு போனாலே
போதும்…

யானை இருந்தாலும் ஆயிரம் பொன்
இறந்தாலும் ஆயிரம் பொன்…
உன்னை நினைத்தாலே
கோடி பொன்

நீ ஒன்றும்
அழகி இல்லை…
ஆனால்
உன்னை தவிர
அழகி
உலகில் அறவே
இல்லை!

—நாவிஷ் செந்தில்குமார்